Just Cause 2 • Pagina 2

Grand theft Auto meets Far Cry, dat is de basis van Just Cause 2. Wel, het originele Just Cause is de basis van het vervolg, maar niet veel mensen hebben deze titel verkend. Begrijpelijk, want het spel had heel wat zwakke punten naast een sterke kern. Het is Pasen en zoals een goede kerkvader die het even zonder kinderen moet stellen zijn wij vergevingsgezind. Just Cause 2 kon wat worden, daar waren we allemaal van overtuigd.

Voor de tweede keer op rij krijgen we de kans om een gigantisch uitgemeten eiland, Panau, te verkennen en chaos en paniek te zaaien naast de obligatoire missies. Sandbox mode dus op een groot speelveld, leuk zo…of niet? Wel, de eerste uren sta je zeker en vast met verstomming te kijken naar al wat er op je afkomt. De open wereld wordt goed beheerd zodat je als speler steeds één of meerdere doelen op het oog hebt.

Die doelen zijn lekker rechtlijnig, kill die commandant, vernietig een raketinstallatie, maak de SAM-missiles onschadelijk, zoek paaseieren in die bepantserde tank ginds daar. Just Cause 2 is dan ook een enorm doorsnee actiegame. Er zit geen bullet time in, geen geavanceerde AI-technieken, geen tactische team-based manoeuvers…maar we gaven er ook amper om. De game is namelijk zo leuk en biedt zoveel toffe mogelijkheden aan om dood en vernieling te zaaien dat we steeds onze bezigheid hadden. Het leukste aspect is zonder meer cruisen tussen de missies door.

De physics van de voertuigen ziijn goed afgewerkt zodat ook de vele gevechten op de weg realistisch aanvoelen.

Dit komt doordat je zo hard het gevoel hebt door een open wereld te reizen. Grand Theft Auto bestond uit drie-vier erg aparte wijken, Just Cause 2 telt er honderden. De map is immens groot en je kan urenlang door de wildernis zwerven en bergen beklimmen om van het ene eind naar het andere te geraken. Dat is op zich natuurlijk niet zoooo tof, maar Just Cause 2 is opgebouwd rond snelle arcade fun, dat merk je snel.

Het terrein mag dan wel immens groot zijn, en zelfs met je een auto of truck doe je er vrij lang over om tussen de grote steden te pendelen, maar Just Cause 2 gebruikt ook het luchtruim. Er zijn helikopters beschikbaar, apache’s, kleine en grote vliegtuigen en er is steeds je parachute en je grappling hook. Deze vreemde combinatie laat je toe om jezelf steeds een heel eind vooruit te katapulteren zolang je een punt ziet waaraan je je kan vasthechten. De wetten der physics werden hier en daar overschreden, maar het resultaat werd er alleen maar leuker op.

Een heli bemachtigen voorzien van raketten en een machinegeweer geeft je een leuk tactisch voordeel in elke missie.

Er gaat niets boven een rit over de autostrade waarbij je jezelf plots weg katapulteert uit je auto, je haak gebruikt om je richting een boom te trekken, loslaten, parachute openen en via de wand van een berg je rustig omhoog werkt waardoor je heel wat kilometers autostrade (en bergdorpjes) overslaat.

Maar wat is de bedoeling van Just Cause 2 nu eigenlijk? De held in het verhaal moet de ware aard van een geheim agent ontaarden en de regering van een eilandstaatje lam leggen. De hoofdmissies komen slechts met regelmaat voor en worden pas beschikbaar wanneer je voldoende chaos hebt veroorzaakt, een gameplayterm die ervoor zorgt dat je gedwongen wordt een heleboel sidequests te doen. Nu, ere wie ere toekomt…je moet de sidequests niet doen, je kan even goed alle dorpen binnenstormen of willekeurige overheidsinstallaties vernietigen, maar wij prefereren voor iets meer variatie via deze optionele missies.

Het tempo van de game blijft echter laag door deze feature. Er zijn slechts een beperkt aantal hoofdmissies en de tijd die je spendeert met sidequests is een heel pak langer en haalt je eigenlijk uit het spel zelf. Iets meer variatie had zeker geen kwaad gekunnen, er is content genoeg om iets mee te doen. Nu we het toch over variatie hebben, na een tijdje begin je wel de typische dorpjes en gebouwen te herkennen. "Oh kijk, een benzinestation, aha een legerbasis, zie daar…weer enkele SAM sites". De game blijft leuk, maar het zijn deze momenten die de beperkingen van de ontwikkeling tonen.

Als speler beschik je over een klein gamma wapens, de meeste moet je vrijspelen door…voldoende chaos te veroorzaken. Vooral in het begin werkt dit op je zenuwen omdat je geregeld je leeggeschoten automatische wapens moet omruilen voor een standaard handwapen. Ook de ammunitie is niet steeds even voorradig als we zouden wensen. Qua moeilijkheidsgraad zit het echter zeker goed, de game biedt een uitdaging voor elke actiefan en er is heel wat te beleven. De stevigere vijanden moet je trouwens meestal via headshots zien te doden wat in de kaart speelt van spelers die sneller mikken dan hun schaduw.

De Grappling Hook is een enorm leuke gadget.

Bovendien kan je in elke actiescène vliegensvlug het gebied doorkruisen dankzij je grappling hook wat tot leuke situaties leidt als niemand je gezien heeft. Je hook is uiteraard ook zelf een tactisch wapen. Je kan er vijanden naar je toe mee sleuren maar je kan even goed het andere eind elders positioneren. Hang die vijand aan de koffer van je wagen vast, spring erin en begin maar te rijden, pret verzekerd. Voertuigen kan je ook aan statische objecten vast ketenen, ideaal tijdens een achtervolgingsscène. De game biedt zonder meer één de grootste sandbox ervaringen ooit aan.

Op grafisch vlak stonden we voornamelijk versteld van het detail dat in alle individuele regio’s gekropen is. Stap uit je vliegtuig, parachuteer naar beneden, zie de wereld onder je heen met besneeuwde bergtoppen, rijbanen en haarspeldbochten, jungles, tempels en rivieren tot je plots al deze regio’s kan bekijken in groot detail. De technologie is niet nieuw, maar de toepassing wel. Ook qua exploratie valt er trouwens heel wat te ontdekken. Zo kwam ik op mijn eerste trip over het gebergte enkele tempels tegen waarin ik onderdelen terugvond om mijn voertuigen te upgraden en wat cash. Even later katapulteerde ik mijzelf plots recht in een legerbasis, maar wel meteen aan het doelwit. Teken dat je missies echt wel op veel manieren kan aanpakken…en ik stootte toevallig op zo één.

De vraag of Just Cause 2 uiteindelijk leuk is kan je herleiden tot een andere. Hoe sta jij tegenover een immense open wereld met enorm veel missies, wapens, gebieden en steden waarin je snel bepaalt waar je wat keet gaat schoppen? Het feit dat de missies iets te repetitief zijn en je herhaaldelijk dezelfde actie zal moeten doen speelt in het nadeel. Wanneer je echter over de muur een legerbasis binnendringt, sluipschutters in de uitkijktorens vliegensvlug het zwijgen oplegt dankzij je grappling hook, een bunker kunt omzeilen via een aanpalend gebouw waarna je de soldaten neerlegt en zelf het mounted gun meeneemt om alles en iedereen neer te maaien betrapten we onszelf erop breedgrijnzend naar het scherm te staren.