Heavy Rain Review

Een goed verhaal is als een goede vriend, van tijd tot tijd moet je hem terug bezoeken - George R. R. Martin

Wel, Heavy Rain draait volledig om het verhaal. De beleving, de scènes, de opvolging, de spanning en sfeer, dit komt voornamelijk tot stand omdat je verder wil geraken...omdat je wil weten of Ethan ongedeerd verder geraakt en wat er gebeurd is met de FBI-agent die je even geleden moest redden uit een benarde situatie.

David Cage, de producer van het spel, heeft een jaar geschreven aan het verhaal van het spel. We merken het. De dialogen zijn goed, haast echt, en de personages passen perfect binnen het verhaal. Het is van tijd tot tijd een deprimerend verhaal maar dat past perfect bij de druilerige setting die ons voorgeschoteld wordt. Het team heeft er alles aan gedaan om een wereld neer te zetten die je doet terugdenken aan de armoede van de Amerikaanse welvaartsmaatschappij. Het maakt niet uit dan of je game vol met special effects en hippe kleurschakeringen zit, de kwaliteit zit hem in de realiteit...je kijkt naar een film en interageert zodat jouw acties het verloop bepalen.

Volgens Cage zijn er een twintigtal eindes, maar de meesten verschillen amper. Elk einde wordt opgebouwd door de keuzes die je tijdens het hoofdverhaal maakt en ook de relatieve snelheid waarmee je dit doet. Aangezien er slechts een beperkt aantal sleutelmomenten zijn waarop je echt een grote impact hebt, zal je snel de verschillen herkennen. Het mooie aan Heavy Rain is echter dat niet het einde van belang is, maar de tocht die je onderneemt.

Ik had steeds een duidelijk doel voor ogen, ik wil de Origami Killer vinden, ik wil deze brave man redden of laten afzien, ik wil alle clues vinden om de moordenaar te traceren vooraleer ik hem probeer te confronteren enzovoorts. Deze lijken misschien wel banaal, maar ze zorgen ervoor dat de game jouw verhaal volgt. De echte pracht van Heavy Rain zit erin dat al die aspecten toegelaten zijn. Je kan jouw verhaal spelen zoals je zelf wil en twee spelers kunnen een compleet andere volgorde hanteren maar toch blij zijn met het resultaat, hun eigen resultaat.

Emoties worden extra in de verf gezet door gebruik te maken van meerdere standpunten, prachtig!

Je volgt het verhaal van vier personages die - elk voor hun eigen redenen - op zoek gaan naar the Origami Killer. De hoofdpersonen zijn divers, hebben duidelijke karaktereigenschappen en elk van hen heeft ook een rijkelijk verleden. Ethan Mars verloor reeds één zoon aan een ongeluk, maar wil nu tot het uiterste gaan om zijn tweede te redden uit de handen van de seriemoordenaar. Madison Paige is een journalist met vlagen van insomnia en waanbeelden, in tijdens haar tocht wil ze de waarheid achterhalen...en wie weet kan ze daar een mooi verhaal aan koppelen. Scott Shelby is een privédetective die van aanpakken weet, hij is op zoek naar de dader en slaagt geregeld zijn eigen weg in. Norman Jayden is een FBI-profiler en hij maakt gebruik van high-tech gadgets om informatie te vinden die de dader achtergelaten heeft. De brave man staat onder veel stress en durft dan al wel eens teruggrijpen naar drugs, het helpt hem ook om met een incompetente politiemacht om te gaan.

Je speelt individuele scènes en maakt vanuit jouw standpunt keuzes. Soms kom je elkaar tegen, al dan niet op hetzelfde moment, soms niet. Al vrij vroeg in het spel vind je sporen die kunnen leiden naar de killer, maar welke juist? Door goed gebruik te maken van de verscheidene personages en de vele figuranten en bijrollen denk je meermaals een mogelijke dader op het spoor te zijn, de jacht is open en is bijzonder intens.

In één van de eerste scènes onderzoekt de FBI-agent het huis van een mogelijke dader samen met zijn collega. De dader heeft duidelijk issues, getuige de duizenden kruisen die tegen de muur hangen, de bijbel en ander tuig waarmee je wel eens een kruistocht kan beginnen en de vele kaarsen die de kamer in een dim licht hullen waardoor je constant een mooi schaduwspel ziet wanneer je beweegt. De hele scène heeft iets magisch, iets mysterieus en je voelt je niet op je gemak in de kleine kamertjes van het huis...en dan komt de bewoner thuis. De scène ontaardt op een grillige manier wanneer je partner onder schot wordt gehouden. Zelf gaan er verscheidene mogelijkheden door je hoofd, wil ik mijn partner verliezen, wat als de religieuze gek informatie heeft die ik nodig heb, kan ik hem eruit praten...zo ja, hoe ga ik te werk...de echte climax is zo mogelijk nog intenser, maar dat mag je zelf ontdekken.

De intensiteit van het spel komt voornamelijk voort uit de Quick Time Events. Elke scène waarin je acties moet volbrengen schakelt over op een fantastisch schouwspel van camerawerk en momenten waarin je vingervlug de situatie moet inschatten en beheersen. Meestal is dit vrij rechtlijnig zoals een gevecht waarin je slagen ontwijkt van je tegenstander en zelf je omgeving gebruikt om je tegenstander uit evenwicht te brengen, maar uiteraard is het spel niet gedaan als je één event mist. De actie verschuift gewoon en gaat verder. Als je faalt om een lamp te ontwijken en je belandt op de grond, kan je plots wel de scherven van diezelfde lamp gebruiken om je naam te kerven in het been van de tegenstander.

Via je bril krijg je meteen beschikking over een analytisch lab, erg leuk.

Er zijn ook scènes waarin je zelf je actie kan bepalen, steeds een keuze uit enkele mogelijkheden. Het zet aan tot nadenken, het leidt tot variatie, het is een succes. De rest van de scènes zijn voornamelijk opgebouwd uit open gebieden waarin je contextgevoelige acties kan ondernemen. Je klopt op de deur om te horen of de bewoner thuis is of je opteert om op een slinkse wijze de achterdeur te gebruiken en probeert uit het zicht te blijven van de eigenaar. In het huis bestudeer en gebruik je dan allerlei voorwerpen om meer info te verkrijgen over de eigenaar. Meestal is het vrij duidelijk wat je zoekt, maar kleine hints hebben soms even grote gevolgen.

De besturing blijft wennen en is niet helemaal optimaal, je durft wel eens voorbij de objecten te lopen die je wil hanteren, maar gelukkig stelt dat probleem zich amper in situaties waar je onder tijdsdruk staat. Je gebruikt de R2 knop om vooruit te bewegen en de rechter analogstick om acties uit te voeren met je handen. Met de linker analogstick beweeg je je hoofd, maar deze heb je gelukkig niet al te vaak nodig. Je handenwerk komt trouwens bijzonder goed overeen met je verwachtingen, een factor die de game een enorme boost geeft.

Qua camerawerk heeft Quantic Dream rijkelijk leentjebuur gespeeld bij succesvolle filmproducties. De camera zoomt geregeld in of maakt gebruik van een zicht over je schouder om de actie intenser te maken en de spanning op te drijven. Je zicht wordt wat beperkt, maar de ervaring is beter. In heel wat actiescènes gaat de camera net heen en weer zwaaien of richt ze zich moeiteloos op elementen uit je omgeving die je kan hanteren. Het geheel is filmisch met als grote verschil dat jij er middenin zit...heerlijk.

Er is een hele cast aan onvergetelijke personages voorzien.

Ook grafisch valt deze titel niet te versmaden. De ontwikkelaars hebben de juiste prioriteiten gesteld door zich te richten op gezichtsuitdrukkingen omdat deze de absolute focus zijn van de game. De objecten zelf zijn van hoog detail, maar het is je omgang, je gevoel, je emotie en uiteraard je bedoeling die de scène zelf kleur geeft. Niettemin zet Cage hiermee een mijlpaal neer die als referentie kan dienen voor de toekomst.