Alan Wake Review

Soms lukt het me niet om mijn gedachten op papier te zetten. Niet zo handig wanneer je een recensent bent, maar op een gegeven moment krijgt iedereen die in het dagelijkse leven met taal bezig is wel eens te maken met een zogenaamde writer's block. Het woord zegt het zelf al: een ontastbaar iets gaat verhinderen dat er nog woorden uit je pen vloeien. Hoe lang zo'n blokkade op je blijft hangen weet niemand en bij iedereen werkt het anders. Ook Alan Wake, de humeurige protagonist uit het gelijknamige spel, heeft te kampen met een writer's block – of zo lijkt het toch wanneer deze interactieve Twin Peaks hommage van start gaat.

Alan Wake is een op het eerste zich normale dertiger die zijn brood verdient met het schrijven van boeken. Zijn grote voorbeeld is Stephen King, waardoor je al meteen kunt raden in welke sectie van de bibliotheek je de werken van Wake kunt terugvinden. Daarnaast heeft hij een niet onknappe vrouw, genaamd Alice, en ook financieel lijkt onze held het niet slecht te doen. Het spel begint namelijk op het moment dat Alan en Alice richting het rurale stadje Bright Falls rijden om daar een romantisch weekend door te brengen in een blokhut gelegen op een heus privé-eiland in het midden van een prachtig meer. Gezien de redacteurs bij Eurogamer België in hun vrije tijd gemiddeld nooit verder dan een dagje Oostende geraken is het niet verwonderlijk dat we stiekem een beetje jaloers werden op de lekkere levensstijl van Alan...totdat we ontdekten dat je een boek nooit naar waarde mag schatten door enkel naar de kaft te kijken!

Alan mag dan wel een briljant schrijver zijn, zijn volgende werk raakt door een writer's block af en hij heeft te kampen met een drankprobleem. Ook is hij een zeer introvert iemand en krijgt hij regelmatig aanvallen van paranoia en schizofrenie. Alice heeft dan weer een fobie voor het donker, en het koppeltje heeft al een hele tijd relatieproblemen. Het tripje richting Bright Falls moet dan ook vooral dienst doen om de brokken tussen hun beiden te lijmen en wat van de vervlogen magie opnieuw te pakken te krijgen. Leuke voornemens, maar het stel is nog maar pas aangekomen op hun idyllische bestemming of Alice verdwijnt op mysterieuze wijze van de aardbodem, samen met de blokhut en het privé-eiland. Het is aan Alan om zijn wederhelft terug te vinden, en als het even kan tussendoor ook nog komaf te maken met zijn writer's block.

Het spel is netjes opgesplitst in hoofdstukken die elk ongeveer anderhalf uur duren. Eigenlijk zijn het eerder episodes zoals je die kent uit Amerikaanse reeksen, compleet met een cliffhanger op het einde en een samenvatting van wat er gebeurde in de vorige aflevering. Deze opbouw is zeer welkom gezien Alan Wake een intense thriller is met een beklijvende sfeer aan boord die in je kleren gaat kruipen. Wie ooit het geweldige Twin Peaks gezien heeft weet meteen waarover ik het heb. De jongens en meisjes bij Remedy (ze maakten in het verleden de Max Payne reeks) hebben erg veel inspiratie gehaald uit het meesterwerk van David Lynch, en dat zie je terug in de structuur van het dorp, de gebruikte muziek en het soort personages die je tegen het lijf loopt. Het resultaat is een ongelofelijk pakkende en geloofwaardige wereld die je de ene keer met verstomming slaat door de natuur beeldschoon in beeld te brengen, om je meteen daarna de stuipen op het lijf te jagen door een of ander vreemd schaduwspel tevoorschijn te toveren.

Over schaduwen gesproken: je krijgt er geen zonder licht, en laat dat nou net zowat dé belangrijkste factor zijn binnen Alan Wake. Tijdens je zoektocht naar Alice kom je namelijk heel wat vijanden, genaamd 'Taken', tegen die stuk voor stuk onder de controle van 'the dark presence', een donker goedje, staan. De enige manier om ze te verslaan is door met je zaklamp – eerst een kleintje, maar verder in het spel krijg je grotere varianten – op ze te schijnen. Doe je dat lang genoeg, dan zullen ze tijdelijk niet langer onderworpen zijn aan de olieachtige smurrie waardoor je ze naar de eeuwige jachtvelden kunt knallen. Inderdaad, Alan kan overweg met schietijzers, al zal het meest indrukwekkend wapen binnen je arsenaal steeds een shotgun of jachtgeweer blijven.

De combinatie licht en kogels is leuk, maar er had best wat meer diepgang mogen zitten in de actie. Het lijkt bijvoorbeeld zo goed als niets uit te maken of je een blootgelegde vijand nu in zijn hoofd, of in zijn been raakt. Ook verliest het belichten van Taken haar charme wat doordat je geen afzonderlijke lichaamsdelen kunt blootstellen om deze uit te schakelen met kogels. Telkens wanneer je vijanden tegen het lijf loopt herhaal je hetzelfde stramien: je schijnt op ze, en knalt ergens op ze om ze te laten vaporiseren. Pas wanneer een hele groep Taken je omcirkelen gaat de kwaliteit van de actie exponentieel de lucht in, en dat is wat spijtig gezien je het vaak moet opnemen tegen groepjes van twee of drie snoodaards.

Wanneer je niet aan het knallen bent spendeer je het grootste deel van de tijd door van punt A naar punt B te lopen. Alan Wake is grotendeels lineair, maar de ontwikkelaar laat toch toe dat je nu en dan zelf op verkenning uitgaat, zij het binnen hun zorgvuldig afgebakende terrein. Lineaireit is in dit soort spellen echter geen slechte zaak doordat men op die manier perfect weer op welke punten de spanning opgedreven kan en moet worden. In Alan Wake doet men dit bijvoorbeeld door opeens naast het pad waarop je loopt bomen om te laten vallen of door schijnbaar onschuldige objecten richting je hoofd te gooien. Yup, the dark presence kan ook voorwerpen manipuleren, en dat zorgt voor enkele werkelijk memorabele spelmomenten.

Minder lineair is het opsporen van afzonderlijke manuscriptpagina's afkomstig uit het boek dat Alan al altijd had willen schrijven, maar door zijn writer's block nooit deed. Dat klinkt onmogelijk en onlogisch, maar mochten hier het fijne van uitleggen zouden we een grote hap van het plot verklappen. Laten we gewoon zeggen dat Remedy niet alleen fan is van Twin Peaks, maar ook van Lost en films als het recente Shutter Island. Tijdssprongen en onverklaarbare verschijningen zijn veelvuldig van de partij, maar ze voelen nooit onnodig of overdreven aan. Tenminste als je met een open geest gaat spelen en je niet al teveel vragen stelt bij hetgeen er allemaal gaande is in Bright Falls. De verantwoordelijke studio beschrijft Alan Wake dan ook het liefst als een psychologische actiethriller, en dat is zeker niet gelogen.

Om terug te komen op de manuscriptpagina's: de velletjes papier vertellen niet enkel een leuk geschreven verhaal dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met alles wat Alan momenteel in Bright Falls meemaakt (kuch), ze geven je vaak ook aanwijzingen over gebeurtenissen die nog moeten komen, of die je in het verleden al hebt meegemaakt. Zo zou het best wel eens kunnen dat een bepaalde pagina een tip bevat over hoe je een komend obstakel moet overwinnen, zonder dat het manuscript de spelervaring verpest. Wel haalt het lezen van de pagina's het tempo lichtjes uit het spel, terwijl dat bij BioShock en de bekende audio diaries – een gelijkaardig storytelling concept – bijvoorbeeld niet het geval was. Aan de andere kant is het geen verplichting om de pagina's te lezen, maar dan mis je aardig wat stukjes van het verhaal.

Een andere reden om van het pad af te wijken is het verzamelen van rondslingerende koffiethermossen, maar enkel wanneer het behalen van achievements je wat kan schelen. Af en toe zijn er ook weggestopte kisten verborgen in de omgeving met daarin extra ammunitie, maar wanneer je het spel op de vooraf ingestelde moeilijkheidsgraad speelt zul je zelden zonder kogels of batterijen voor je zaklamp komen te zitten. We raden dan ook aan om Alan Wake meteen op Hard te spelen gezien je dan wat meer moet nadenken over hoeveel kogels je per vijand gaat gebruiken.

Rondneuzen in de omgeving is vooral tof omdat je regelmatig televisietoestellen tegenkomt waarom de serie Night Springs te zien is. Mensen die in het verleden Max Payne gespeeld hebben weten zonder twijfel wat ze daarvan mogen verwachten, maar het komt erop neer dat Remedy zowaar een hoopje afleveringen heeft opgenomen van een fictieve en vervreemdende TV-reeks die je simpelweg moét volgen. Ook kom je soms radio's tegen waarop interviews met inwoners van Bright Falls te horen zijn. Gezien de voice acting over de gehele lijn dik in orde is zijn deze gesprekken tof om te volgen en dragen ze bij aan het overkoepelende gevoel van rond te dwalen in een levende wereld.

Af en toe moet Alan ook kleine puzzels oplossen, maar het gaat nooit verder dan een sleutel verzamelen of een schakelaar aan te zetten. Toch is dat aatste van groot belang omdat je af en toe generatoren moet activeren om op die manier een lichtbron – een straatlantaarn bijvoorbeeld – te creëren. Wanneer je Alan in het licht laat staan kunnen vijanden hem niet langer aanvallen en zal het spel je vooruitgang automatisch bewaren. Handig systeempje dat er tevens voor zorgt dat je progressie opslaan je niet uit het spel trekt richting een dom menuscherm.

Het sterkste punt van Alan Wake is ongetwijfeld de manier waarop Remedy sfeer weet te scheppen. Zoals we eerder al aanhaalden zijn de lichteffecten uitermate realistisch, met een afzonderlijke schaduw voor zelfs het kleinste object in de omgeving. Gezien de gameplay zich voornamelijk 's nachts afspeelt is dat zeker niet onbelangrijk, maar ook de stukjes die je overdag speelt zullen indruk op je maken. Daar tegenover staat wel dat de animaties van de personages – en dan vooral wanneer je Alan moet laten springen – was losjes en soms zelfs mechanisch aanvoelen. De voice acting mag dan wel overtuigend zijn, de bijhorende gezichtsuitdrukkingen zijn dat niet. Wanneer twee mensen tegen elkaar praten zie je nagenoeg geen emoties op hun gezicht, terwijl monden soms niet overeenkomen met hetgeen je te horen krijgt. Na meesterwerkjes als Heavy Rain en Uncharted 2 voelt dit alles achterhaald aan.