Uncharted 3: Drake's Deception Review

Naughty Dog heeft het zich behoorlijk moeilijk gemaakt door Uncharted 2: Among Thieves op de markt te brengen. Iets meer dan twee jaar geleden ging deze titel op Eurogamer Benelux aan de haal met een perfecte score. Een hele eer, maar hoe kan je zo'n succes in godsnaam nog verbeteren? Wat valt er nog te tweaken aan een singleplayer die menig bioscoopfilm ver achter zich laat? En als je weet dat het tweede deel ook nog eens een van de meest verfrissende multiplayer modus van de laatste jaren aan de reeks toevoegde...ik kan begrijpen dat het team achter de avonturen van Nathan Drake even met handen in het haar gezeten heeft!

De uitkomst van deze lastige denkoefening is meteen duidelijk wanneer je de eerste uurtjes van Uncharted 3: Drake's Deception achter de kiezen hebt. Net zoals een kerstmaaltijd altijd smaakt, maar in theorie grotendeels identiek is aan de vorige, staat de ervaring die je in deeltje drie op je bord krijgt gelijk aan opnieuw een dolle achtbaanrit. Eentje waarvan je die laatste kurkentrekker, die ongetwijfeld nog duizend keer beter is dan wat je daarvoor al meemaakte, nooit zou willen bereiken. Mentaal stel je het einde zo lang mogelijk uit, want de rit richting de allerlaatste looping is eigenlijk minstens zo leuk als het vooruitzicht om een paar seconden de adrenaline naar je hoofd te voelen stromen wanneer je ondersteboven hangt. Het enige verschil tussen Uncharted 3 en een wilde achtbaanrit is dat je achteraf niet kotsmisselijk bent.

De vergelijking tussen beiden valt wel weer door te trekken wanneer je nadenkt over hoeveel controle je in een achtbaan krijgt over de route die je aflegt. Er is in beide gevallen eigenlijk maar één keuze die je moet maken: of je stapt in het karretje en je maakt je klaar om je de longen uit het lijf te schreeuwen, of je gaat eendjes vissen. Wanneer je Uncharted 3 in huis haalt, dan kies je voor het eerste.

Naughty Dog heeft namelijk voor de derde keer op rij een subliem spel ontworpen dat je bij je nekvel pakt en daarna nooit meer loslaat. Dat doen ze aan de hand van drie ongelofelijk goed uitgewerkte pilaren, zijnde het verhaal, de gameplay en het audiovisuele. Laten we beginnen met die eerste. Zoals verwacht gaan we opnieuw met held Nathan Drake op pad, die in de openingsscène samen met zijn goede vriend Sully een bezoekje brengt aan een bar in Londen. Waarom de ontwikkelaars ervoor kiezen om net in het druilerige Engeland van start te gaan? Dat gaan we lekker niet verklappen, want een van de redenen waarom je Uncharted 3 in huis moet halen is om het Indiana Jones meets Romancing the Stone verhaal zelf te ervaren.

Wat we wél kunnen zeggen is dat Naughy Dog ons met alle verhalende trailers die ze naar aanleiding van het spel uitgebracht hebben aardig in de maling hebben genomen. Mocht je het gevoel krijgen dat de filmpjes die je tot nu toe zag al veel van het avontuur verpest hebben, dan zit je ernaast. Al meteen in hoofdstuk twee konden we onze ogen niet geloven wat betreft het plot, en dat is nog maar het tipje van de ijsberg. Fans zullen blij zijn om te horen dat er eindelijk dieper ingegaan wordt op de relatie tussen Nathan en Sully (een echte bromance, zoals de ontwikkelaar het zelf noemt), terwijl ook een heleboel oude bekenden uit de vorige games opnieuw hun opwachting maken.

De nieuwe personages, met op kop bad girl van dienst Katherine Marlowe, zijn op hun beurt stuk voor stuk geloofwaardig uitgewerkt en hebben elk een unieke persoonlijkheid. Het uitmuntende stemmenwerk en de haast belachelijk realistische lichaamsbewegingen die zowel in de tussenfilmpjes als ingame ten tonele komen spelen daarin een niet te onderschatten rol. Nolan North, die als sinds deeltje één gestalte geeft aan Drake, is letterlijk één met zijn personage. Hoewel Naughty Dog ervoor gekozen lijkt te hebben om wat minder grappen te verwerken in de dialogen blijft de vertolking van het script een van de sterkste punten die je aan Uncharted 3 mag verbinden.

Gelukkig zit de gameplay, de tweede pilaar, naar goede gewoonte ook helemaal goed. Net zoals in de voorgaande twee delen krijg je voortdurend te maken met een wisselwerking tussen schieten en klimmen. Vuurgevechten voelen even spannend aan als ze daarvoor deden, met wapens die wanneer je ermee schiet je het gevoel geven dat ze perfecte kopieën zijn van hun bestaande evenbeeld. Het arsenaal is ook groter dan ooit met zowel nieuwe handguns als zwaarder geschut om mee aan de slag te gaan. Een granaat gooien zorgt zelden voor problemen, en de terugkerende cover mechanic zal veteranen meteen thuis doen voelen.

Nieuw is de grotere nadruk op vuistgevechten. Klappen uitdelen was in de vorige Uncharted games meestal de laatste uitweg wanneer je wapen zonder kogels zat, maar deze keer is knokken een net zo slimme tactiek als schieten geworden. Nog steeds is het zo dat je alles doet door op het vierkantje te rammen, maar nu zijn er aantal context sensitive acties bijgekomen. Sta je in een keuken naast een rek met pannen, dan is de kans groot dat Drake er eentje vastgrijpt en daarmee het hoofd van z'n tegenstander bewerkt. Je hebt zelf geen controle over wanneer deze acties plaatsvinden, maar het zorgt ervoor dat hand-to-hand combat net dat tikkeltje indrukwekkender in beeld komt.

Ook het in elkaar slaan van verschillende vijanden tegelijk is geen probleem. Wanneer eentje daarvan een zogenaamde Brute is - een gepantserde vijand - dan mag je je opmaken voor enkele quick time events om door z'n verdediging te breken. Wanneer er tegelijk ook nog eens tientallen kogels rond je oren vliegen staat het zweet je al snel in de handen. Op de vuist gaan is dus spannender dan ooit, al kan Uncharted 3 zich nog niet meten met het uitmuntende FreeFlow Combat System uit de recente Batman games van Rocksteady. Naughty Dog heeft in Uncharted 3 echter een meer dan waardig alternatief voor knallen gestopt.

Ook klimmen en klauteren is net zoals daarvoor weer van de partij, en de manier waarop je dat doet is nagenoeg hetzelfde. Je springt richting een object dat eruit ziet alsof je jezelf eraan kan vastgrijpen, en Drake doet de rest. Leuk is dat schieten en klauteren deze keer meer dan ooit samengebracht worden doordat je af en toe aan vertical combat moet doen. Wanneer je een muur aan het beklimmen bent bestaat de kans dat er vijanden van bovenaf op je beginnen te schieten. Op zulke momenten moet je Drake tijdens het klimmen dekking laten zoeken onder hangende objecten, om vanaf die positie weerwerk te bieden. De voldoening die je krijgt wanneer een tegenstander van metershoog met een schreeuw op de grond smakt is haast niet te beschrijven.

Toch zijn er momenten waarbij Naughty Dog de mogelijkheden van het menselijke lichaam wat overschat. Af en toe kom je in een situatie terecht waarin je een mogelijke klimroute ziet, maar denkt dat de sprong om daar te komen zelfs voor acrobaat Drake een brug te ver is. Wanneer je wel degelijk de juiste weg gespot hebt die de ontwikkelaar wil dat je aflegt, en je springt, dan zie je Drake soms meters ver door de lucht zweven. Erg realistisch zijn zo'n dingen niet, en daar moet je mee overweg kunnen tijdens het spelen van Uncharted 3. Want hoewel het hier slechts om een spel gaat - en daardoor dus eigenlijk alles mogelijk is - maakt de hoge graad van realisme dit soort onmogelijke acties des te vreemder.

Hetzelfde gevoel krijg je wanneer je het waagt om voorbij de grenzen van het speelveld te treden. Want hoe indrukwekkend Uncharted 3 dan ook mag zijn, het blijft een uitermate lineaire ervaring waarbij de ontwikkelaar je voortdurend bij de hand grijpt. Een uitermate cynische gamer zou zelf kunnen opperen dat je tijdens het spelen vaak niets meer doet dan trigger points activeren om het plot naar voren te duwen, en eerlijkheidshalve moeten we die zwartkijker nog gelijk geven ook. Loop je niet voorbij dat ene onzichtbare punt, dan zal er niets gebeuren en kun je eindeloos blijven ronddwalen in de kamer waar je op dat moment bent. Benader je de trigger op de foute manier, dan zou het best kunnen dat er eveneens niets gebeurt. Wanneer je de aanwijzingen van de makers volgt zal dit gelukkig zelden gebeuren, maar gamers die graag volledig vrij op verkenning uitgaan zullen zich waarschijnlijk storen aan de onzichtbare leiband rond Drake z'n nek.

Dit euvel is harder merkbaar wanneer men je vraagt om puzzels op te lossen. Opnieuw kunnen we qua opzet en schaal niet klagen, want het ontcijferen van de raadsels kent steeds een kolossale omkadering. Het is de manier waarop je tot de uitkomst komt die wat te snel op automatische piloot overschakelt. Een lang vergeten taal ontcijferen doet Drake bijvoorbeeld automatisch door op de in beeld flitsende driehoekstoets te drukken. Waarom mogen we dit zelf niet doen in de vorm van een minigame? Omgevingspuzzels die je wel helemaal zelf moet oplossen geven je te snel de optie om een hint te krijgen die in één klap alles duidelijk maakt. Op zulke momenten wil Naughty Dog je wat té snel door het avontuur duwen, terwijl het oplossen van een puzzel het gevoel van een schattenjager zijn net kan kunnen verdubbelen. Wees dus slim en negeer die verdomde hints, hoe aanlokkelijk het soms ook mag zijn!

Aan de andere kant is het aanvaarden van deze "beperkingen" een pure zaligheid. De jongens en meisjes bij Naughty Dog zijn namelijk zo goed geworden in het vertellen van hun zorgvuldig geschapen verhaal dat je stiekem maar al te graag hun afgebakende weg doorheen de prachtige locaties volgt. Nog meer dan in de vorige delen zullen de architectuur, de belichting, de gebouwen en de weidse vergezichten telkens weer voor heel wat interne "oooh's" en "whoooow's" zorgen. Puur op het gebied van graphics legt Uncharted 3 de lat niet veel hoger dan zijn voorganger, maar dat hoeft ook helemaal niet. Op geen enkel moment zul je het gevoel krijgen dat het derde deel visueel moet onderdoen voor deeltje twee, want elke nieuwe omgeving die je tegenkomt smijt telkens weer een emmer sfeer over je uit.

De pure hoogtepunten uit het spel komen voorbij wanneer de ontwikkelaar het speltempo naar boven schroeft, en dat doen ze meestal in de vorm van achtervolgingen. Dat laatste woord heeft een dubbele betekenis, want Drake mag regelmatig zowel zelf de achtervolging inzetten, als wegvluchten van iets of iemand dat hem op de hielen zit. We spoilen liever niets van wat Uncharted 3 allemaal voor je in petto heeft, maar weet gewoon dat je het onderste uit de kan gaat moeten halen om deze sequenties tot een goed einde te brengen. Of je moet vliegensvlug beslissingen maken omtrent waar je gaat springen, of je moet er rekening mee houden dat alle objecten in de omgeving hun eigen leven leiden. Het klinkt misschien wat vaag, maar geloof ons: wanneer Naughty Dog beslist om het spannend te maken, dan is het dat ook écht!

Voordat we richting de multiplayer van Uncharted 3 verhuizen nog even in contrast met de vorige alinea aanhalen dat er opvallend veel "rustige" momenten in het spel zitten die zwaar de moeite zijn om meegemaakt te hebben. Een speciale vermelding gaat uit naar het moment waarop Drake een in drugs gedrenkt pijltje in z'n nek geschoten krijgt, en de psychedelische momenten die daarop volgen. Opnieuw weet Naughty Dog op een voortreffelijke manier zowel visueel als auditief het juiste gevoel te communiceren naar de speler waardoor het haast voelt of je zelf drugs genomen hebt. Wanneer je uiteindelijk in de woestijn terecht komt - dit is geen spoiler gezien deze omgeving al in de allereerste trailer te zien was - lukt het de ontwikkelaar zelfs om je te laten zien hoe het moet voelen om in een gigantische zandbak verloren te lopen. Zwaar indrukwekkend allemaal!

Wanneer je de singleplayer na een dikke tien uur achter de kiezen hebt (en buiten verborgen schatten verzamelen geen reden hebt om nog terug te keren) rest er nog een gigantische multiplayer ervaring die door de aanwezigheid van ervaringspunten, medailles (krijg je door bepaalde dingen te doen), boosters (de Perks van Uncharted) en verzamelbare relics eindeloos herspeelbaar is. Het voelt haast aan of de single-en multiplayer ervaringen twee afzonderlijke dingen zijn die makkelijk apart verkocht hadden kunnen worden. Wat Sony trouwens ook doet voor diegenen die een PS Plus-abonnement hebben. De vele spelmodi bieden voor ieder wat wils, en de mogelijkheid om je personage via emblems en aan te kopen kledij te personaliseren maakt het allemaal nog interessanter. Door het derde persoonsperspectief en de grote nadruk op klimmen zal de multiplayer van Uncharted 3 bovendien een welkome afwisseling zijn tussen het online geweld in Modern Warfare 3 en Battlefield 3.

Ook coöperatief valt er plezier te halen uit Drake's Deception, en hoewel het nog steeds ongelofelijk tof is om samen met een vriend allerhande van het verhaal losstaande missies op te lossen voelt het als meer van hetzelfde aan. De ervaring die je uit de co-op haalt is nagenoeg identiek aan die uit Uncharted 2, met geen noemenswaardige toevoegingen aan de gameplay. Bovendien blijft het wennen wanneer je deze modus lokaal speelt, want de actie neemt voor elke spelers slechts 2/3de van diens helft van het scherm in beslag. Een groot embleem neemt de rest van de ruimte voor z'n rekening, wat ervoor zorgt dat gamers met een klein beeldscherm in huis erg dichtbij hun TV zullen moeten gaan zitten om te zien wat er gaande is. Speel je de co-op via het internet of system link, dan is er van dit probleem uiteraard geen sprake.