Rage Review

Commander Keen, Wolfenstein, Doom en Quake. Er zijn slechts weinig studio's die de hedendaagse game-industrie zo diepgaand hebben vormgegeven als id Software. Elk spel dat je momenteel aan het spelen bent heeft op z'n minst één onderdeel te danken aan id, of het zal toch niet veel schelen. De heren lagen aan de basis van dedicated servers, graphics zoals we ze de dag van vandaag kennen, competitief gamen en zelfs het hele first person shooter genre. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Rage sinds z'n aankondiging tot op de dag van vandaag heel wat aandacht naar zich toe wist te trekken. Wij hebben een weekendje met het spel achter de rug en zijn klaar om ons post-apocalyptisch oordeel te vellen.

In games zoals Fallout wordt de Apocalyps veroorzaakt door nucleaire experimenten, maar in Rage draait het allemaal rond een asteroïde genaamd Apophis die de aarde als zijn eindbestemming heeft gekozen. Gelukkig hadden enkele briljante koppen het idee om de belangrijkste aardbewoners ondergronds in te vriezen, zodat ze na de impact konden ontdooien om de aarde herop te bouwen. Maar er loopt het één en ander mis en jij blijkt de enige te zijn die uit de diepvriezer tevoorschijn komt. Al snel maak je kennis met een post-apocalyptisch gebied bevolkt door talloze clans en kom je te weten dat leden van The Authority, een hoogtechnologische groepering die de wereld heeft overgenomen, het op je gemunt hebben.

Je maakt kennis met Dan Hagar (stem van John Goodman) die je naar zijn kleine nederzetting voert. Hij is de eerste in een hele reeks mensen die je om hulp zullen vragen. Sommige opdrachten zijn optioneel, andere moet je vervullen om verder in het spel te kunnen vorderen. Voor elke geslaagde missie krijg je iets in ruil, gaande van een nieuw wapen tot klinkende munten. Maar goed ook, want wat je ook doet, de kans is groot dat je het zult moeten opnemen tegen één van de vijandelijke clans. Het spel bevat enkele wegennetwerken die je het gevoel geven dat je in een open wereld rondloopt, maar eigenlijk zijn ze bijlange niet zo toegankelijk of groot als in games zoals Fallout 3. Toch vormen ze een leuke speeltuin met enkele scherpe bochten en uitdagende jumps voor de voertuigen die je tot je beschikking hebt. Deze wegen moet je regelmatig doorkruisen om van opdrachtgever naar missiedoel en weer terug te geraken.

En toch zijn de makers erin geslaagd het reizen boeiend te houden. Het rijden op zich gaat al heel vlot en je krijgt onderweg regelmatig te maken met minigames die geld opleveren. Het vernietigen van een aantal vijandelijke voertuigen of het oprapen van kostbare kometen binnen de tijd zorgen ervoor dat de tijd wat sneller vooruit gaat. De eindbestemming van je reis is meestal de thuisbasis van een clan, waar je iets moet gaan stelen, iemand moet gaan redden of waar gewoon alle inwoners neergeschoten moeten worden.

En dit is het moment waarop id pas echt duidelijk maakt dat ze over enorm veel ervaring beschikken binnen het first person shootergenre. De actie gaat razendsnel en je maait vijanden neer bij bosjes terwijl ze blijven toestromen als horden uitgehongerde beren naar een pot honing. Soms is het mogelijk om nietsvermoedende tegenstanders te besluipen en geruisloos uit te schakelen, maar het is duidelijk dat de focus hier niet op ligt aangezien ze je vaak al opmerken terwijl je nog achter cover aan het hurken bent. Geen enkel probleem, want het schietfestijn in Rage is zo goed als ongeëvenaard. Je baant je al knallend een weg doorheen ruïnes, Nevada-woestijnachtige taferelen, ijsgebergten, schroothopen en hoogtechnologische gebouwen. In een bepaald level ontwijk je explosieve ballonnen en in een ander amuseer je je rot met het schieten op de vlammenwerpertank van een mutant waarna hij de lucht in wordt gekatapulteerd. Aangezien de omgevingen min of meer lineair zijn kan je je focussen op belangrijkere zaken, zoals enkele eenvoudige omgevingspuzzels en je wapenarsenaal.

Hoe onrealistisch het ook moge zijn, in Rage draag je alle beschikbare wapens en voorwerpen met je mee in een onzichtbare rugzak. Een heel handig iets zijn vier quick-use plekken gereserveerd in de spelinterface voor kogels, geweren en gadgets die je zelf kunt toewijzen vanuit het menu. Er zijn acht geweren beschikbaar waarvan de meest speciale zonder twijfel het Pulse Cannon en de kruisboog zijn, maar deze worden aangevuld met maar liefst twintig munitietypes. Zo heeft de kruisboog pijlen waarmee je vijanden even vanop een afstandje kunt besturen om ze vervolgens te laten ontploffen, en is er een bepaald type ammunitie dat ervoor zorgt dat je pistool zes kogels tegelijk afschiet.

En alsof dat nog niet genoeg is zijn er een heleboel gadgets die je kunt kopen in winkels of fabriceren aan de hand van spullen die je ontdekt tijdens het spelen. Qua wapens zijn er boemerangachtige Wingsticks, vanop afstand bestuurbare speelgoedautootjes die je kunt laten ontploffen, turrets, schietgrage robotjes en granaten waarmee je vijanden tot een bloederig hoopje pulp kunt herleiden. Verder zijn er slotenkrakers waarmee je afgesloten opslagkamers binnen kunt (denk aan Dead Space) en verbanden. Deze zijn enkel voor geval van nood, aangezien je kunt saven wanneer je maar wil, je gezondheid vanzelf regenereert als je een tijdje niet meer geraakt bent én je gebruik kunt maken van een elektroshock om jezelf te reanimeren. Hoewel dit laatste een dikke vijf minuten moet herladen na gebruik zijn er dus duidelijk mogelijkheden zonder al teveel problemen om in leven te blijven.

En dat is ook nodig, want de vijanden in Rage zijn taai. De Wastelands worden bevolkt door een achttal clans, waaronder mutanten, een stelletje Britse anarchisten, bomexperten, halve wilden en robots van The Autority. Er zijn ook enkele eindbazen aanwezig en het leuke hieraan is dat je de meeste van hen zelfs met niets anders dan je vuisten kunt verslagen indien je dat wenst. Handig wanneer je even zonder kogels zit bijvoorbeeld. Wanneer je shooters als Call of Duty gewoon bent is ook de manier waarop vijanden bewegen in Rage een ware verademing. Ze slingeren langs kabels naar beneden, klauteren op muren alsof het niets is, komen op je afgelopen met een brandende knots in de hand en trekken zich terug wanneer ze denken dat ze gaan verliezen. Wanneer je een legertje kogels op ze loslaat proberen ze die vaak op behendige wijze te ontwijken.

Naast de nederzetting van Hagar zijn er nog twee andere plaatsen die als centrale uitvalsbasis dienst doen, twee enorm sfeervolle steden die uit het puin zijn opgebouwd en een mengeling lijken tussen Fallout 3 en Blade Runner. Kuierend door de smalle gangpadjes vind je er garages, winkels, racecircuits, bars, aanplakborden met werkaanbiedingen en een heleboel minigames. Er is een extensief kaartspel aanwezig, net als een bordspel met dobbelstenen en hologrammen. Voor de durvers onder ons is er Five Finger Fillet, waarin het de bedoeling is je hand op tafel te leggen om vervolgens met een mes tussen je vingers te steken. Verder is er in Wellspring, de eerste stad, een koerierdienst die op zoek is naar iemand om binnen de tijd postpakketjes af te leveren in ruil voor geld. Wat gebeurde er in godsnaam met UPS?

Het verhaal van Rage is niet zo uitgebreid en dat is eigenlijk wel een gemiste kans, zeker als je weet dat id kosten nog moeite heeft gespaard om van het spel een uitermate cinematische ervaring te maken. Om te beginnen is het design van de personages waarmee je interacties ondergaat ronduit schitterend. Ze zien er stuk voor stuk uniek uit en elke clan heeft een typerend uiterlijk. Ergens in het spel krijg je te maken met een oude wetenschapper die een schattig robotje op zijn rechterschouder heeft zitten dat alles wat zijn baasje zegt beaamt met hoofdbewegingen. Enorm leuk gevonden. Bovendien werden de animaties perfect afgestemd op de voice-acting en brengen de stemacteurs de personages op een ideale manier tot leven. Er zitten heel wat verschillende accenten in het spel en ook die dragen bij tot een bijzonder hoge productiewaarde.

De muziek die je tijdens actievolle momenten voorgeschoteld krijgt slaagt erin de gebeurtenissen juist te ondersteunen, maar is niet zo opmerkelijk goed als de voice-acting. De graphics van het spel zijn dat echter wel, met dank aan de nieuwe id Tech 5 engine. Wij hebben de PC-versie onder handen genomen en vooral de omgevingen die zich in de buitenlucht afspelen zien er heel gedetailleerd uit en ook de lichteffecten zijn enorm knap. Als je echter wat te lang naar een bepaald spelobject blijft kijken merk je al snel dat de textures een vrij lage resolutie hebben, en dat is waarschijnlijk het spijtige gevolg van het feit dat het spel voor zowel de consoles als de PC werd ontwikkeld, een absolute primeur voor id Software.

En dat gegeven brengt ook een tweede negatief puntje met zich mee. De PC-versie van Rage barstte aanvankelijk van de problemen. Vooral met een grafische kaart van ATI was het spel zo goed als onspeelbaar wegens talloze crashes, grafische glitches en verschrikkelijke screen-tearing. Gelukkig zijn er ondertussen patches vrijgegeven voor zowel het spel als de videokaartdrivers, maar zelfs dan is het nog mogelijk dat je occasioneel crashes en glitches op je bord krijgt. Op deze manier heeft id Software, die nog steeds vooral bekend staat als een PC-ontwikkelaar, toch een beetje gezichtsverlies geleden. Wel moeten we zeggen dat het probleem volgens Carmack (één van de bazen bij id, red.) grotendeels bij de fabrikanten van de grafische kaarten lag.

Een ander onbekend terrein waarop id zich heeft begeven is het implementeren van race-elementen en dat is gelukkig net iets beter uitgedraaid. Afgezien van een tweetal races om een noodzakelijk voertuig vrij te spelen is het spelonderdeel volledig optioneel. Er zijn grof genomen twee omgevingen waar verschillende circuits aanwezig zijn. Hierop kan je deelnemen aan time trials, gewone races, één-tegen-één uitdagingen en races met wapens. Op de grond liggen regelmatig pick-ups die ervoor zorgen dat je boostmeter aangevuld wordt of leuke gadgets zoals mijnen of een tijdelijk schild. Het kan er ook lekker brutaal aan toe gaan in die zin dat je andere auto's kapot kunt rammen. Met de punten die je tijdens het rijden verdient kan je een beperkt aantal upgrades voor je wagens aanschaffen. Het geheel is niet genoeg uitgewerkt indien het om een volwaardige racegame zou gaan, maar zeker en vast wel voor wat in essentie maar een extraatje in een shootergame is.

Als je alleen de hoofdmissies voltooit en niet al te veel verkent ben je ongeveer tien uur zoet met het spel. Maar naast de minigames is er bijvoorbeeld ook nog Mutant Bash TV, een ziekelijk TV-programma waarin jij de hoofdrol speelt en talloze hindernissenparcours en golven mutanten moet zien te overwinnen. Oh ja, en er is ook nog een multiplayer. Het feit dat Rage hierover beschikt is een beetje op de achtergrond gebleven tijdens de promotie van het spel. Naar mijn mening onterecht, want de mensen die online multiplayer praktisch hebben uitgevonden weten nog steeds hoe ze de kneepjes van het vak moeten toepassen.

Het gebrek aan een traditionele multiplayermodus wordt ruimschoots goedgemaakt door Road Rage en Wasteland Legends. Het eerste onderdeel omvat een hele resem spelmodi met voertuigen, waaronder deathmatch, het verzamelen van kometen voor de anderen ermee weg zijn en het veroveren van verschillende rally points. Er zijn een aantal heel leuke maps aanwezig, zoals een soort van zwevend platform waar je best op blijft als je niet in de vervaarlijke vlammenzee eronder wilt belanden. Via een XP-systeem kan je µverschillende nieuwe wagens en accessoires vrijspelen. De Wasteland Legends omvatten negen korte levels die je in co-op kunt spelen via het internet. Dit staat garant voor uren spelplezier samen met een vriend, zeker omdat het om nieuwe levels gaat die bepaalde elementen uit het singleplayer verhaal verklaren. Zelfs het hele matchmakingproces verloopt vlot, niets op aan te merken dus!