Het heeft me altijd met verstomming geslagen dat de Driver reeks nooit heeft kunnen uitgroeien tot een succesvolle franchise. Sinds het origineel – dat overigens als een van de beste PSX-games aller tijden gezien mag worden – ging het steeds verder bergafwaarts. Ontwikkelaar Reflections huppelde met elk nieuw deel steeds verder van het pad dat hoofdpersonage Tanner tijdens zijn eerste, puur op het besturen van wagens berustende avontuur bewandelde. In Parallel Lines, de vierde editie binnen de reeks, was Tanner zelf niet meer van de partij en moest hij plaats maken voor “The Kid”, met alle gevolgen van dien. Ubisoft hoopt dan ook met Driver: San Fancisco alles weer recht te trekken, en wij mochten alvast de eerste vier hoofdstukken van het spel onder handen nemen.
Een eerste geruststelling kwam er toen we Tanner in een knalgele Dodge Challenger R/T door de straten van San Franciso zagen scheuren. De protagonist uit de eerste drie delen is weer helemaal terug, en hij heeft voor de gelegenheid zijn partner Jones met zich meegebracht. Samen zijn ze verantwoordelijk voor het inrekenen van criminelen in de hoofdstad van Californië, en eentje daarvan is Jericho. Deze man is zowat de aartsvijand van Tanner, en wanneer de boef met behulp van enkele van zijn handlangers uit de nor ontsnapt breekt de hel los. Wanneer Jericho met een vluchtwagen tracht te ontsnappen zet Tanner de achtervolging in, maar hij komt al snel terecht in verkeersongeval. Vijf minuten na de herintroductie van onze held zit hij bewusteloos in z'n wagen, terwijl collega Jones hem tevergeefs tracht wakker te schudden. Tanner zit gevangen in een coma, en lijkt er gedurende de rest van deze nieuwe Driver als een verdorde kamerplant bij te liggen.
En toch kruip je gedurende het spel in de huid van deze man. Op een onverklaarbare wijze kan Tanner in comateuze staat namelijk zijn geest in de lichamen van alle inwoners uit San Francisco verplaatsen, en hen op die manier besturen. Dat klinkt als het plot uit een middelmate sciencefictionfilm, en eigenlijk is het dat ook gewoon.
Verwacht dus geen Oscar-nominatie voor de nieuwe Driver, want het verhaal moet je met een grote korrel zout nemen. Hoewel we rond het einde van onze speelsessie een best leuke plottwist te zien kregen, lijkt het script eerder een middel om een uitermate interessant gameplay concept aan vast te handen, en dat is de Shift-mechaniek.
Zoals ik al vertelde kan Tanner in het lichaam van elke persoon uit de Amerikaanse stad kruipen, zo lang die persoon maar een voertuig aan het besturen is. Dit geeft meteen aan dat Reflections met Driver: San Francisco deze keer écht terug naar de roots van de serie wil, en de schietmissies uit alle sequels laat voor wat ze zijn. Op geen enkel moment bestuur je iemand die niet achter het stuur van een wagen zit, wat van het gaspedaal je beste vriend maakt. Elke missie die je speelt vertrekt van de basis dat je aan het rondrijden bent, en zo objectieven moet volbrengen om progressie te boeken. Hierdoor gaat Ubisoft de vergelijking met grootmachten als Grand Theft Auto en Saint's Row meteen uit de weg, en dat blijkt geen al te slechte keuze te zijn.
Ingame footage uit Driver: San Francisco.
De Shift-mechaniek zorgt er namelijk voor dat de nieuwe Driver tegelijk uniek, actievol en toegankelijk aanvoelt. Wanneer je het lichaam van Tanner verlaat zoeft de camera uit de wagen die je op dat moment aan het besturen bent, en krijg je de volledige kaart van San Francisco te zien. Op de interactieve plattegrond zie je overal voertuigen rondrijden waar je stuk voor stuk met één druk op de knop in kan 'shiften'. Per hoofdstuk zijn er een aantal wagens gemarkeerd met een icoontje waar een optionele of cruciale missie aan verbonden is. Wanneer je de bestuurders daarvan op spirituele wijze kaapt moet je het probleem dat ze op dat moment hebben oplossen, en dat doe je zoals reeds aangeven door het gaspedaal in te drukken.
De missies in Driver: San Francisco lijken tot nu toe best uiteenlopend te zijn, wat best opmerkelijk is gezien je het interieur van je wagen nooit kan verlaten. Optionele missies gaan van het binnen een bepaalde tijd racen van het ene punt tot het andere, tot opdrachten waarbinnen je de Shift-mechaniek ten volle moet gebruiken. Zo speelden wij een missie waarbij we de controle over een filmregisseur overnamen die zoveel mogelijk verkeersongevallen in beeld wou brengen. Geld om stuntmensen in te huren is echter niet voor handen, dus moet je met behulp van je Shift-vaardigheid zelf een paar wagens kapen om deze frontaal tegen elkaar op te laten knallen. Zeer leuk bedacht, en dit soort afwijkende opdrachten keren regelmatig terug.
En hoewel elke missie je in essentie elke keer opnieuw laat rijden, zijn het de aankleding en het Shift-element die het geheel niet bepaald repetitief laten aanvoelen. Tenminste, tot nu toe. Het succes van deze Driver game zal er vooral van afhangen in hoeverre de ontwikkelaar elke missie weer fris kan doen laten aanvoelen. Een extra motivatie om missies tot een goed einde te brengen komt er alvast in de vorm van Willpower, het equivalent van ervaringspunten in deze racegame.
Willpower verdien je door allerhande dingen met je wagen te doen. Succesvol een drift beïndigen of enkele meters in de lucht vliegen doen je puntenmeter al snel vollopen, terwijl er ook allerhande losse uitdagingen in San Francisco terug te vinden zijn die je Willpower kunnen geven. De uitdagingen vervullen doet wat denken aan het doorlopen van de training in het originele Driver, waarbij je een aantal specifieke rijvaardigheden tentoon moest stellen in een ondergrondse parking. Dingen als tien meter door de lucht zweven of dertig seconden aan 120 kilometer per uur tegen het verkeer inrijden zijn slechts enkele voorbeelden. De uitdagingen zijn vooral leuk omdat ze meestal niet langer dan een minuutje van je tijd in beslag nemen, en je kunnen als bestuurder doelgericht op de proef stellen.
Heb je door het vervullen van missies en uitdagingen genoeg Willpower bij elkaar kunnen sprokkelen, dan kun je de punten uitgeven in een van de vele garages in San Francisco. In een garage kun je een aantal dingen doen, maar het voornaamste is ongetwijfeld het aankopen van nieuwe skills. Met je Willpower kun je bijvoorbeeld een boost-meter, een score multiplier of een apparaat dat verborgen colletibles in de omgeving opspoort aankopen. Daarnaast zijn er speciale uitdagingen en filmpjes te koop, terwijl autofanaten zich kunnen bezighouden met het verzamelen van meer dan honderd gelicentieerde voertuigen. Alle grote merken, gaande van Audi en Chevrolet tot Lamborghini en Volkswagen, zijn aanwezig en kunnen nadat ze aangeschaft hebt uitgetest worden op het Amerikaanse wegennet. Hetzij tijdens de missies, of gewoon tijdens Free Roam om ze bijvoorbeeld helemaal op elkaar te rijden.
Enkele van de vele voertuigen in beeld uit de nieuwe Driver.
Reflections lijkt de nadruk echter niet te hard te leggen op het vrij verkennen van San Francisco, want de stad is minder toegankelijk dan je initieel zou denken. Hoewel het grondgebied immens groot is en het makkelijk tien minuten duurt voor je van de ene naar de andere kant kan rijden, zijn er wel degelijk grenzen. Zo zijn er redelijk wat steegjes en binnenweggetjes waardoor je kan racen, maar denk niet dat je door een houten hekje of over een al te hoge wegrand kan rijden. Ook het omver maaien van voetgangers is compleet onmogelijk gemaakt. De wandelende inwoners van San Francisco springen wanneer je aan een rotvaart aan komt gereden steeds weer net op tijd uit de weg. Neen, men wil het in deze game vooral laten gaan over de op het besturen van wagens steunende gameplay in combinatie met het Shift-element, en gelukkig voelt dat tot nu toe goed aan.
De besturing gooide haast nooit roet in het eten, al lijkt elke wagen de neiging te hebben om sneller te gaan slingeren dat gewoonlijk. Na wat oefening ben je echter helemaal weg met driften en schuif je door de bochten alsof je het al je hele leven doet. Of het allemaal realistisch is, dat blijft nog maar de vraag, maar ook dat is niet de grootste zorg van Reflections. Driver: San Francisco voelt zowel qua gameplay als verhaal aan als een vermakelijke arcade game die je op elk moment van de dag op kan pikken om een uurtje alle zorgen te vergeten.
In hoeverre de multiplayer een waardevolle toevoeging binnen het geheel zal zijn, daarover kunnen we ons op dit moment nog niet uitspreken. Van wat we tot nu toe van Ubisoft vernomen hebben klinkt alles echter best positief, terwijl de uitgever met Assassin's Creed: Brotherhood al liet zien dat ze onverwachts uit de hoek kunnen komen wanneer het over online gameplay gaat. In het geval van Driver staat Reflections echter aan het roer, en volgens ons zal dit de eerste keer zijn dat ze zich wagen aan de ontwikkeling van een multiplayer modus. Binnen een dikke maand vellen we rond dit alles ons finale oordeel!
Driver: San Francisco ligt vanaf 2 september in de winkelrekken, en dat voor de PS3, X360 en PC. Er is ook nog een versie voor de Nintendo Wii in de maak die wat later uit zou moeten komen.
