Portal 2 Preview

Terwijl GlaDos me aan een gevaarlijk hoog tempo verwensingen naar het hoofd slingert, keil ik de laatste van haar onderdelen in de lava-aangedreven vuilnisbak. Een ontploffing van jewelste en de langzaam wegstervende, zoete, doch bedrieglijke stem van de psychopathische supercomputer doen me beseffen dat de strijd gestreden is.

Voor het eerst sinds ik deze helse overlevingstocht begon, laat ik m'n trouwe portal gun uit mijn handen glijden en zijg ik uitgeput ter aarde neer. Wanneer ik de ogen terug opensla, bevind ik me op de bedrijfsparking van het verdoemde Aperture Science. Voor het eerst in dagen laat ik mijn blik over bomen en struiken gaan terwijl ik een gigantische teug frisse lucht inadem. Mijn redding lijkt compleet maar toch voel ik me enigszins teleurgesteld. Teleurgesteld en hongerig. Ik zucht en kom tot het keiharde besef... De taart is een leugen!

Inderdaad, beste lezers, de spreekwoordelijke wortel die mij, veredeld proefkonijn als ik was, werd voorgehouden, leek op een dikke flop uit te draaien. Of niet? Voor de gamers die na de ontbrekende taart in het slotstuk van Portal huilend hun kamer zijn uitgestormd om daarna de keuken te bezetten en neurotisch neuriënd hun eigen versie van het toetje in elkaar te flansen, heb ik immers goed nieuws, zij het enigszins over datum. De taart was geen leugen! Na de parking-scene wurmt de camera zich immers door het binnenwerk van het Aperture laboratorium om niet veel later uit te komen in de kelder alwaar een prachtig taartje op jou komst zat te wachten.

Van een plotwending gesproken! Dit gegeven en daarnaast het catchy outro-liedje zorgden er in no time voor dat Portal uitgroeide tot een fenomeen die niet alleen roem verwierf in de illustere video game-kringen maar ook zijn weg vond naar de pop-culture. Het zou echter in de eerste plaats geen fenomeen kunnen geworden zijn als Portal al niet gewoon steengoede game was. Vele gamers vroegen zich dan ook terecht af of een opvolger, indien deze ooit zijn opwachting zou maken, het origineel wel zou kunnen overtreffen. Andere gamers beweerden dan weer stellig dat een opvolger gewoonweg overbodig was.

Valve, die nooit om een kleintje vervaard zit en altijd wel van een uitdaging houdt, besliste naderhand toch om Portal 2 het levenslicht te laten zien en daar kunnen we allen blij om zijn. Zelfs de meest verstokte Portal-fan moet toegeven dat Valve de franchise met de nodige zorg behandeld heeft en erg secuur te werk is gegaan. Portal 2 wordt dus in wezen een grotere en betere Portal.

Dit wil uiteraard niet zeggen dat Portal 2 niet de nodige vernieuwing kent. Integendeel! Zowat alles die Portal tot een succes maakte, is naar een hoger niveau getild. Daarom ook dat Valve het verhaal terug oppikt alwaar Portal geëindigd was en Chell, de zwijgzame protagonist uit deel één, maakt opnieuw haar opwachting! Na eeuwen van kunstmatige slaap wordt ze immers gewekt om Aperture Science in staat van verval aan te treffen.

De natuur heeft duidelijk gebruik gemaakt van de stille jaren en heeft zodoende haar intrek genomen in de verschillende labo's. De belofte van meer en gevarieerde omgevingen lijkt dan ook ingelost. Waar je je in Portal van de ene steriele, witte kamer naar de andere begaf, zal je in diens opvolger vaak te maken krijgen met muren vol klimop, kamers vol mos en vloeren die bedekt zijn met een laagje bruingroen water of gebroken zijn door uitdijende wortels.

Als je eenmaal op onderzoek uitgaat, merk je echter snel dat jij niet de enige bent die wist te overleven. Ook GlaDos heeft de tand des tijds doorstaan en lijkt lang niet zo dood als het einde van Portal liet uitschijnen. Meer nog, ze herinnert zich nog kraakhelder welke oplossing de speler heeft bedacht voor een A.I met moordneigingen en ze is dan ook niet meteen erg opgezet bij de aanblik van Chell in blakende gezondheid.

Testobjecten zijn echter schaars goed en Chell zomaar zonder boe of bah naar een andere wereld helpen laat haar programmacode niet toe. Gelukkig maar, anders zou Portal 2 het misschien wel tot kortste spel ooit schoppen. Wat ze echter wel met veel plezier zal doen is je bij momenten trakteren op enkele rake verwijten. "I've been really busy being dead... since, you know, you murdered me..."

Toch krijgt GlaDos naderhand de smaak weer te pakken en krijg je als vanouds weer een hele reeks puzzels op je bord. Of we naarmate het spel vordert meer plotwendingen en verhaalelementen mogen verwachten blijft de vraag. Valve beweert echter stellig dat Portal 2 nog meer op verhaal zal focussen dan de eerste iteratie. Allen in koor: "Eerst zien en dan geloven!"

Waar het alleszins wel snor mee zit, zijn de personages. Niet alleen kregen de oudgedienden van deel één wat meer diepgang, er worden ook heel wat nieuwe gezichten geïntroduceerd... Alhoewel, gezichten? Laten we het op metalen omhulsels houden. Chell blijft als vanouds doodstil maar dat zie ik persoonlijk niet echt als een gemis. GlaDos heeft daarentegen heel wat nieuwe oneliner-pijlen op haar boog en zelfs de kleine turrets kunnen bijna spreken van een eigen persoonlijkheid. Ze zullen immers heel wat meer te zeggen hebben dan voorheen en niet altijd op dezelfde manier reageren als hun identieke tweelingbroertje van twee kamers terug.

Ook je geliefde Companion Cube maakt wederom zijn opwachting en ik zal waarschijnlijk niet de enige gamer zijn die smachtend uitkijkt naar het wederzien. In Portal werd immers aangetoond dat een metgezel helemaal niet hoeft te beschikken over een stem of zelfs een menselijk gelaat maar dat je makkelijk een band kan opbouwen met een doodgewone kubus. Welke rol de Companion Cube zal spelen en of deze een rol van betekenis zal zijn, blijft echter nog een onbeantwoorde vraag.

Maar daarmee is natuurlijk nog niets gezegd over de nieuwe gezich... metalen omhulsels! GlaDos blijkt immers heel wat andere Artificiële Intelligentie-kernen onder haar bewind te hebben, elk met een erg uiteenlopende persoonlijkheid. Zo heb je allereerst Wheatly, de kern wiens taak het is om jou uit je diepe slaap te komen wekken.

Vanaf het eerste moment dat de kleine, oogbolgevormde A.I zijn spreekwoordelijke mond opendoet en je zijn licht neurotische stem, doorspekt met een plat Engels accent, aanhoort, weet je gewoon dat je kwaliteit in huis hebt! Naast Wheatly zal je ook een heleboel andere varianten tegenkomen op je pad die je ofwel goedgezind zijn ofwel je naar het leven staan. Je aanpak van GlaDos heeft zich immers als een lopen vuurtje doorheen de Aperture robotica verspreid dus verwacht niet overal een even warm onthaal! Valve heeft met deze nieuwe personages alleszins meer dan genoeg voer om de speler opnieuw te voorzien van een heleboel hilarische momenten en hopelijk dus ook van een degelijk verhaal!

Ook op vlak van gameplay zijn Gabe Newell en de zijnen niet stil blijven staan. Je kunt vanzelfsprekend weer gebruik maken van je trouwe portal gun maar zult daarnaast ook een heleboel nieuwe spelmechanieken onder de knie moeten krijgen, wil je de credits over je scherm zien rollen. Zo kan je gebruik maken van de Thermal Discouragement Beam, een laserstraal die je met behulp van portals en kubussen zo kan sturen dat deze nieuwe paden opent of enkele vervelende turrets naar de eeuwige... turretvelden stuurt. Oppassen dat je de straal niet zelf doorkruist want dan geef je GlaDos bij voorbaat het genoegen je als een hoopje as bij elkaar te vegen.

Daarnaast kan je ook heel wat lol beleven met de nieuwe Faith Plates en faith(vertrouwen) zal je alvast nodig hebben, wil je van deze nieuwe optie gebruik maken. Faith Plates zijn namelijk veredelde springplanken die de speler of bepaalde voorwerpen door de lucht keilen om meters verder onzacht te doen landen. Gebruiken op eigen risico dus! Ietwat veiliger lijken de Pneumatic Diversity Tubes, veiliger voor de speler dan toch. De Pneumatic Diversity Tubes zuigt immers een heleboel arme turrets op in een uit de kluiten gewassen tube om er nooit meer iets van te zien of te horen. Als je het mij vraagt, wordt het tijd dat de turrets zich verenigen in een vakbond!

Wat vredelievender is dan de Excursion Funnel. Deze kan je nog best zien als een stroom van energie. Hangt deze boven de vloer dan blijf je toch lekker veilig hangen terwijl je op een gezapig tempo wordt meegevoerd. De richting die de energie van de Excursion Funnel opgaat, is ook helemaal controleerbaar doormiddel van je portal gun wat het geheel iets meegeeft van je eigen metro!

Maar het kan nog beter want Valve introduceert ook gel in Portal 2. Niet van het type die de gemiddelde, coole dude 's morgens over zijn haardos uitsmeert maar van het type die een groot verschil kan maken in het spel! Het type die wij als gamers dus het best weten te smaken. Zo heb je de Repulsion Gel, een goedje die een oppervlak omtovert tot een ware trampoline. Of je met deze gel nu de muur weet te bekladden of de grond, het effect blijft hetzelfde. Raak je dat oppervlak aan dan wordt je onmiddellijk de tegenovergestelde kant uitgekaatst. Zodoende zal je vaak de meest halsbrekende ninja-toeren mogen uithalen om een testkamer tot een goed einde te brengen.

Zeker als je deze Gel nog eens combineert met de andere nieuwe smurrie, de Propulsion Gel. In plaats van je als stuiterbal door het leven te laten gaan, zorgt deze gel er immers voor dat oppervlakten een versnellend effect meekrijgen. Met andere woorden, hoe je langer je rondloopt op een met Propulsion Gel beklad oppervlak, hoe meer vaart je zult maken. Te zien aan de pijnlijke spijkerbedden die met gevaarlijke hoge snelheid tegen elkaar kaatsen in de trailers, zal je ook deze gel kwistig mogen gebruiken, wil je dit keer wel de taart smaken!

Al deze nieuwe zaken lijken misschien op het eerste gezicht wat overweldigend. Waar je in Portal vaak al hersenpijnigende krachttoeren voorgeschoteld kreeg met enkel een Portal Gun te uwer beschikking, krijg je er dit keer een resem aan nieuwe mechanismen bij waar je rekening mee moet houden. Toch ben ik ervan overtuigd dat Valve de juiste keuze heeft gemaakt door Portal 2 te voorzien van een frisse wind.

But wait! There's more! Wie al moest slikken bij de voorgaande vernieuwingen valt nu helemaal in zwijm, want het is immers ook mogelijk om met vier portalen keet te gaan schoppen! Inderdaad! Portal 2 biedt een uitgewerkte, met een eigen verhaal voorziene co-op mode! Je kruipt in de huid van één van de twee robots die geselecteerd zijn voor een heleboel tests. De één gedrongen, ietwat aan de dikke kant met aan karakteristiek blauw oog en de ander een slankere, grotere robot met een even karakteristiek oranje oog.

De twee metalen vrienden zullen dus moeten samenwerken want net zoals bij Chell het geval is, heeft GlaDos ook voor dit olijke duo heel wat moeilijke testkamers in petto. Toch laat Valve de chaos die vier portalen weleens met hen zouden durven mee te brengen nooit primeren over de pure fun. Ze hebben immers heel wat handige hulpmiddeltjes geïmplementeerd die de spelers moeten helpen bij het communiceren en ze zodoende weg te houden van de frustratie en razernij.

Zo kan je bijvoorbeeld te allen tijde een klein schermpje oproepen waardoor je kunt meekijken uit de ogen van je medespeler. Kwestie van te zien waar de ander mee bezig is. Je kunt ook makkelijk markeringen aanbrengen op oppervlaktes waar je wilt dat de ander een portaal opent. Minder praktisch maar des te leuker zijn dan weer de verschillende emoties die je ook met elkaar kan delen.

Heb je je metalen vriend, al dan niet per ongeluk, de dood ingejaagd, dan kan je je (eventuele) spijt uitdrukken door middel van een leuke emote-knop. Spijt is trouwens niet de enige emotie die door je ingame verpersoonlijking kan worden vertoond. Zo zal je ook kunnen high fiven, elkaar knuffelen en een dansje maken! De co-op beloofd dan ook een prachtige toevoeging te worden aan de al ijzersterk uitziende singleplayer en beloofd ook een flinke dosis hilariteit die we van Portal gewend zijn geraakt.

Voor wie nog twijfelde, Portal 2 lijkt goed op weg om zijn voorganger op alle fronten het vuur aan de schenen te leggen. Valve introduceert meer dan genoeg vernieuwende elementen zonder de kern van de reeks in het gedrang te brengen. Integendeel, het respect waarmee ze de franchise benaderen, schemert zowel door in de personages als de nieuwe elementen. Het enige dat eventueel nog roet in het eten zou kunnen gooien, is het verhaal die misschien toch niet het niveau van de voorganger zou halen maar dat valt nog af te wachten. Het worden alleszins twee slopende, lange weken voor ik mijn geliefde Companion Cube wederom in mijn armen kan nemen!