De Nintendo 3DS Review

Een slordige negen maandag geleden wist Nintendo op de E3 van 2010 vriend en vijand te verrassen toen ze op hun eigen persconferentie opeens de 3DS naar boven haalden. In één klap leken hun andere aankondigingen van de dag, waaronder The Legend of Zelda: Skyward Sword, Kirby's Epic Yarn en Donkey Kong Country Returns, klein bier geworden te zijn in vergelijking met de blinkende, nieuwe handheld.

Het duurde uiteindelijk nog tot 26 februari voordat de eerste 3DS over de toonbank zou gaan in Japan. Tijdens het eerste weekend dat de handheld beschikbaar was werden er maar liefst 400.000 exemplaren verkocht, met wachtrijen die bestonden uit meer dan 750 verschillende hoofden. Rond het einde van maart schat Nintendo zomaar eventjes nog een extra 1,5 miljoen stuks klaar te hebben, en dat alleen al voor de Aziatische markt!

Belangrijker dan dit alles is dat de 3DS vanaf vrijdag 25 maart ook in Europa te koop zal zijn. Eurogamer België kreeg echter een tijdje terug al een exemplaar in handen, en in dit artikel vellen we ons oordeel over de allernieuwste handheld van Nintendo.

De spellen

In totaal zullen er bij de lancering van de 3DS twaalf spellen beschikbaar zijn, en wij zullen gedurende de komende weken trachten om het grootste deel daarvan te bespreken. Telkens wanneer er een nieuwe review online verschijnt voorzien we dit artikel van een update, zodat zoeken naar reviews volledig overbodig gaat worden.

Verwacht binnen enkele dagen reviews rond Splinter Cell 3D, Ghost Recon: Shadow Wars 3D, Asphalt 3D, LEGO Star Wars III: The Clone Wars, The Sims 3 en nog veel meer!

Reeds verschenen reviews:

• Face Raiders (pre-loaded software) - 8/10 - review
• Augmented Reality (pre-loaded software) - 7/10 - review
• Pilotwings Resort - 8/10 - review
• Super Street Fighter IV 3D Edition - 7/10 - review
• Rayman 3D - 6/10 - review
• Nintendogs + Cats - 8/10 - review
• Ridge Racer 3D - 8/10 - review
• Star Wars III: The Clone Wars - 7/10 - review
• Splinter Cell 3D - 4/10 - review

Eens we zo goed als alle lanceringstitels besproken hebben brengen we jullie een artikel waarin we het hebben over wat de 3DS ons nog allemaal in de toekomst gaat brengen. Want hoewel de lancerings line-up misschien niet de beste is die we ooit hebben gezien staan er nog heel wat toffe 3DS-games klaar om dit jaar uit te komen.

Wat dacht je bijvoorbeeld van Steel Diver, Metal Gear Solid: Snake Eater 3D, Resident Evil: The Mercenaries 3D, Star Fox 64 3D, Kid Icarus: Uprising, Paper Mario, Mario Kart en The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D? Dit is slechts een greep uit het toekomstige aanbod aan spellen, maar voor meer informatie verwijzen we jullie binnenkort door naar ons lijvig artikel waarin we alles netjes samenvatten.

Wat zit er in de doos?

Wanneer je een 3DS in huis haalt staar je waarschijnlijk voor enkele minuten gewoon naar de verpakking, net zoals je dat bij elke nieuw apparaat hoort te doen. De doos waarin de gloednieuwe handheld verpakt zit voelt best zwaar aan, en we leggen jullie in dit segment uit waarom dat zo is.

Het grootste deel van de verpakking wordt, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, niet door de 3DS, maar door handleidingen in beslag genomen. Een groen, eenentwintig pagina's tellend boekje geeft je uitleg over de StreetPass functies, een wat kleiner foldertje laat ouders weten hoe ze een slotje kunnen plaatsen op bepaalde onderdelen van de 3DS, en vijf pamfletten geven je in allerlei talen uitleg over hoe je met de 3DS om moet gaan.

Dit alles is niets in vergelijking met de 515 pagain's tellende, bloedrode handleiding waarin Nintendo zowat alles wat met de 3DS te maken heeft aanhaalt. Wij noemen dit boekje dan ook graag "de 3DS-bijbel", met als uitbreiding de 131 pagina's tellende 'Operations Manual" die je alle informatie uit het loodzware rode boekje ook nog eens in het Engels geeft.

Ben je zoals ons, dan schuif je al dit leesvoer snel aan de kant en ga je op zoek naar het meer interessant materiaal. Allereerst is er de 3DS-voedingskabel, die net hetzelfde is als die van de DSi of DSiXL. Deze kun je rechtstreeks in je 3DS stoppen op de handheld op te laden, maar er is ook een tweede mogelijkheid in de vorm van het bijgeleverde oplaadstation. Dit is een plastieken houdertje dat, wanneer je het van stroom voorziet door middel van de 3DS-voedingskabel erin te stoppen, je 3DS kan opladen wanneer je de handheld erop legt. De 3DS klikt netjes in de randen van het oplaadstation en zal onmiddellijk verbinding maken met het opvallend lichtje onderzetsel.

Maar dan is de verpakking nog lang niet tot aan de bodem verkent! Je krijgt namelijk ook zes AR-kaarten, wat staat voor Augmented Reality. Wat deze kaarten precies doen bespreken we binnenkort in een afzonderlijk artikel, maar het komt erop neer dat ze in samenwerking met software die al op je 3DS aanwezig is gebruikt kunnen worden om spelletjes te spelen.

En natuurlijk bewaren we het beste voor het laatste, want in de doos zit natuurlijk ook de 3DS! Wat we van de handheld vinden lees je op de volgende pagina's, maar onrechtstreeks zit in de verpakking ook nog een 3DS-stylus en een SD-kaart van 2 gigabyte. Deze twee dingen zitten echter standaard in de 3DS gepropt. We kunnen concluderen dat de verpakking van de 3DS voller zit die van eender welke andere door Nintendo uitgebrachte DS-console tot nu toe, wat meteen ook aangeeft dat The Big N groots inzet met hun nieuw apparaat.

De 3DS

Je eerste indruk van de 3DS zal ongetwijfeld afhangen van het ontwerp van de handheld. Het apparaat is ongeveer net zo groot als als de DSi, maar voelt een stuk zwaarder en daardoor ook robuuster aan. Dat komt waarschijnlijk doordat de 3DS wat hoger is dan de voorgaande modellen, en simpelweg zwaardere - zowel figuurlijk als letterlijk - hardware aan boord heeft.

De bovenkant van de 3DS is netjes afgewerkt met een blinkende, gladde verflaag. Deze zal naargelang je eigen keuze zwart, of azuurblauw zijn. Ga je voor de laatste optie, dan ziet de 3DS er speels en jeugdig uit. Kies je voor de zwarte versie, en haal je een volwassen en trendy apparaat in huis. Belangrijk om weten is dat de zwarte editie gevoeliger lijkt te zijn voor vingerafdrukken dan de azuurblauwe. Een al te groot probleem is dit echter niet gezien deze makkelijk met een vodje verwijderd kunnen worden. Zelfs je mouw of T-shirt is een goede optie om vingerafdrukken weg te vegen, want het ziet ernaar uit dat de 3DS zelfs dan relatief krasvrij blijft. Het is ons alvast nog niet gelukt om ook maar één krasje op de handheld te laten verschijnen, en dat na er een week voor het schrijven van dit artikel dagelijks aardig wat uren mee gespeeld te hebben. Verder zijn er twee camera's aan de bovenkant te vinden die minder prominent aanwezig zijn dan die op de DSi. Waarom het er twee zijn leggen we jullie wat verder in dit artikel uit.

Draai je de 3DS om, dan zie je aan de onderkant heel wat tekst staan, samen met een barcode en je persoonlijke serienummer. Niet heel interessant, dus laten we het apparaat eens van de zijkant bekijken. Vooraan is er een ingang voor een hoofdtelefoon te vinden, en deze zou zowat alle apparaten uitgerust met een pinnetje moeten ondersteunen. Verder is er een lampje te zien dat aangeeft dat je 3DS ingeschakeld is, terwijl daarnaast een lichtje laat zien wanneer je je handheld aan het opladen bent. Aan de linker zijkant is er een schuifknop aanwezig waarmee je het volume kan regelen, wat een hele vooruitgang is ten opzichte van de onhandige drukknoppen op de DSi. Daarnaast is de ingang voor SD-kaarten ook aan deze kant te vinden, netjes beschermd door een aan de 3DS verbonden dekseltje.

Aan de rechterkant van de 3DS zijn alweer twee schuifjes te vinden, en beide zijn ze erg interessant. Aan de zijkant van het bovenste scherm zit de befaamde 3D-regelaar. Hiermee kun je zelf instellen hoe intens de 3D-capaciteiten van de 3DS naar voren moeten komen. Hoe hoger het schuifje staat, hoe intenser 3D zichtbaar zal zijn. Schuif je de slider helemaal naar beneden, dan geeft je 3DS enkel en alleen 2D-beelden weer. Handig om weten is dat 3D op het maximum instellen meer energie van je handheld vraagt, en je dus sneller je batterij moet gaan opladen. Daarnaast is er aan de rechterkant een slider te vinden waarmee je de 'wireless' functionaliteit van je 3DS kunt inschakelen. Ook daarover later meer in dit artikel.

Achteraan de handheld zijn zes dingen te vinden. Allereerst heb je de L-en R-knop die gebruikt kunnen worden tijdens het spelen van games. Anderzijds worden deze twee knoppen ook gebruikt als ontspanners om foto's met je 3DS te nemen, net zoals dat bij de DSi ook het geval was. Het zijn kleine knopjes die naar onze mening zeker wat groter hadden mogen zijn, en waarschijnlijk zullen gamers met grote handen die mening delen. Jongere mensen zullen echter geen probleem hebben met het formaat. Beweeg je vanaf de L- en R-knoppen meer naar de binnenkort, dan kom je de poort tegen waarin je de adaptor kunt stoppen om je 3DS op te laden. Aan de andere kant, naast de linkerknop, zit een infrarood poort waardoor de handheld kan communiceren met andere apparaten in de omgeving.

Wanneer we helemaal in het midden kijken vinden we de cardslot terug waarin de cardridges gestopt kunnen worden. Het gleufje is een tikkeltje breder dan die op andere DS-modellen, en dat komt doordat 3DS-cardridges aan hun rechterkant een vreemd hoekje hebben dat naar buiten uitsteekt. De 3DS slikt echter ook zonder problemen alle in het verleden uitgebrachte DS-spellen, dus maak je geen zorgen over de collectie die je tot nu toe al hebt weten te verzamelen. Natuurlijk kunnen DS-games niet in 3D weergegeven worden. Direct naast het gleufje zit de stylus verborgen. Het pennetje lijkt op het eerste zicht korter dan dat van voorgaande modellen, maar het is mogelijk om de basis langer te maken door eraan te trekken (ok, dat klonk lichtjes seksueel, onze excuses). Doe je dat, dan is de stylus langer dan die van de DSi, maar nog steeds even slank. Verwacht dus geen mastodont zoals je bij de DSiXL kreeg.

Het uiterlijk van de 3DS ziet er prachtig afgewerkt uit. Het is eerst even wennen omdat het bovenste scherm een vreemd, lichtjes grotere vorm heeft dan de basis, maar uiteindelijk went dat wel. Koop je de zwarte editie, dan kun je de handheld zonder schroom op de koffietafel van je woonkamer leggen. Ga je voor de azuurblauwe, dan past de handheld meer op de kamer van je kinderen naast hun iPod Touch. Wij zijn vooral blij dat de 3DS robuust aanvoelt, wat je het idee geeft dat de handheld tegen een stootje kan. In hoeverre je ermee in het rond kan gooien moet je zelf maar eventjes testen, gezien wij dat risico liever niet nemen.

Klik je de 3DS open, dan merk je onmiddellijk dat het scherm netjes vastklikt zonder dat je daarbij een ongezond klikgeluid hoort. In tegenstelling tot de DSi voelt het aan alsof de handheld veel natuurlijker openklikt. Het is echter nog steeds mogelijk om het scherm helemaal naar achteren te plooien, waardoor je 3DS opengeklapt loodrecht is. Het bovenste scherm, waarop de 3D-beelden dus weergegeven worden, is een slordige centimeter groter dan het onderste touchscreen. Er zitten bovendien ook geen zwarte randen rond, wat de oppervlakte van de weergave nog groter doet aanvoelen. Aan de linker-en rechterkant van het scherm zitten twee luidsprekers waardoor de audio kan komen. Opnieuw zie je de 3D-slider, maar wanneer je de 3DS openklapt krijg je ook een visuele indicatie wanneer je games in 3D aan het spelen bent. Op dat moment zullen de letters '3D' namelijk groen oplichten. Bovenaan het scherm zit alweer een camera die foto's van je gezicht kan nemen.

Het onderste gedeelte van de 3DS is waar alle besturingselementen zich bevinden, net zoals dat bij elk DS-model tot nu toe het geval was. Aan de linkerkant kun je de vierpuntstoets vinden, en deze ziet er qua ontwerp nog steeds hetzelfde uit. Alleen de plaatsing is anders. Nintendo heeft de D-pad namelijk naar onder moeten schuiven om plaats te maken voor de slider toets, een van de grote nieuwigheden die op de 3DS terug te vinden zijn.

De slider toets is nog het best te vergelijken met het ronde besturingsknopje dat je op een PSP terug kunt vinden. In tegenstelling tot de handheld van Sony heeft Nintendo er echter voor gekozen om het knopje niet bol, maar als een kommetje te ontwerpen. Je duim ligt letterlijk 'in' de schuivende thumbstick, wat zorgt voor meer grip. Bovendien lijkt de slider gemaakt te zijn van materiaal dat wegglippen nagenoeg onmogelijk maakt. Je kunt de slider toets in alle mogelijke richtingen bewegen, maar wel enkel binnen de cirkel waarin de slider ligt. Het gebruik van de 3DS-thumbstick voelt zeer goed aan, en we zijn er zeker van dat deze nieuwe besturing door heel wat ontwikkelaars, én gamers, geapprecieerd zal worden.

Het touchscreen heeft nog steeds dezelfde afmetingen als vroeger, maar kan geen 3D-beelden weergeven. Voorlopig lijkt het scherm vooral gebruikt te worden om door menu's te navigeren, en we vragen ons dan ook af of het onderste beeldscherm tijdens de 3DS-generatie geen eerder secundaire rol gaat spelen. Onder het touchscreen heeft Nintendo een Select-, Start en Home-knop geplaatst, terwijl deze vroeger nog gewoon op de basis van de DS te vinden waren. Vergis je echter niet: het gaat hier nog steeds om drie knoppen, en geen touchpads zoals dat bijvoorbeeld het geval is bij de startknop van de PS3.

Om af te sluiten zijn er aan de rechterkant de bekende X-, Y-, B-, en A-knoppen te vinden, en dat met nog steeds dezelfde afmetingen en positie. Onderaan de rechterkant zit de Power knop, een toets die al op heel wat verschillende plekjes heeft gestaan tijdens de levensloop van de DS-handhelds.

Wij vinden de nieuwe lay-out van de 3DS erg degelijk. Vooral de nieuwe slider stick gaat een groot verschil maken tijdens het besturen van meer complexe games, en natuurlijk is het leuk dat het bovenste scherm weer wat groter geworden is. De optie om de sterkte van de 3D-weergave aan de hand van een slider te regelen is geniaal gevonden, en de vernieuwde plaatsing van de Select-, Start en Home-knop voelt verzorgder aan. Alleen valt het nog af te wachten wat voor toekomst het touchscreen nog zal hebben, gezien deze geen 3D-weergave kan ondersteunen.

De interface en geïnstalleerde software

Wanneer je de 3DS aanzet kom je, na enkele erg duidelijke instellingen omtrent het uur, de datum en de naam die je aan je systeem wil koppelen, terecht in het navigatiescherm. Wat meteen opvalt is dat er op de 3DS onmiddellijk een heleboel applicaties te vinden zijn. Deze kun je op allerlei manieren een plekje geven door ze te verslepen, of door ze automatisch op allerlei manieren te rangschikken.

Wat ons meteen blij maakte is de mogelijkheid om de helderheid van de schermen aan te passen. Hoe lager je dit zet, hoe langer de batterij van de 3DS het gaat uithouden. Wel is het zo dat wanneer je de helderheid terugschroeft, de 3D-effecten een stuk minder duidelijk gaan worden. De optie is er echter, en dat stellen we op prijs. Ook niet te onderschatten is het tabje waardoor je ten alle tijden spelnotities kan maken. Wanneer je midden in een spel opeens iets tegenkomt dat je niet mag vergeten, dan kun je na eventjes op de Home-knop gedrukt te hebben snel een notitie maken. We hebben deze optie altijd al gemist bij de vorige DS-modellen, maar nu is het er dus eindelijk van gekomen.

Het tabje 'berichten' is vergelijkbaar met het envelopje op de Wii-console. Hierin kun je allerlei meldingen krijgen over uiteenlopende onderwerpen, terwijl ook informatie afkomstig van de Street- en SpotPass functies hierin terecht kan komen. Ook spellen zouden berichten naar je 3DS kunnen sturen, en gelukkig krijg je wanneer je post hebt dat steeds netjes te zien in het algemene startscherm. Typische netheid van Nintendo zeggen we dan.

De reeds geïnstalleerde software bevat enkele toffe, maar soms ook redelijk nutteloze applicaties. Met de Mii-Maker kun je vanaf nu ook je eigen Mii op een handheld maken. Dit doe je net zoals op de Wii door met wat basische instellingen te spelen, maar je kunt je Mii ook ontwerpen aan de hand van een door de 3DS genomen foto. Eens deze genomen is zal de handheld helemaal zelf een Mii aanmaken, en het resultaat leunt redelijk licht tegen the real deal aan – natuurlijk met een nodige korrel zout genomen -. Je Mii's zullen vervolgens in allelei spellen gebruikt kunnen worden, waaronder bijvoorbeeld Pilotwings Resort en Faceraiders. Een tof extraatje dat eigenlijk al veel langer op de DS te vinden had moeten zijn.

Minder interessant is Nintendo 3DS Sounds, wat eigenlijk gewoon een gekopieerde applicatie is van op de DSi. Dit kleine programmaatje laat het toe om geluiden op te nemen via de microfoon van de 3DS, om ze dan achteraf lichtjes te bewerken met enkele effecten. En daar stopt het dan ook. Ik kan me niet voorstellen dat je hier langer dan een kwartiertje tijd aan gaat spenderen, dus laten we snel overgaan naar iets leukers.

De Nintendo 3DS Camera bijvoorbeeld. Zoals gezegd is de 3DS uitgerust met maar liefst drie camera's. Twee daarvan zijn naar buiten gericht, en eentje naar je eigen gezicht wanneer je de 3DS in je handen hebt. De interessantste zijn ongetwijfeld de twee buitenste camera's, want daarmee kun je heuse 3D-foto's maken. Het effect is grappig en indrukwekkend tegelijk, maar je moet er wel rekening mee houden dat je foto enkel juiste 3D-effecten zal vertonen wanneer je objecten of mensen van op een redelijk afstand gaat fotograferen. Close-up 3D-shots kan de 3DS niet aan. Wel kun je aan de hand van een toegankelijke regelaar de 3D-weergave handmatig instellen, en Nintendo heeft zelfs gedacht aan een zelfonspanner die je met je stem kunt activeren. Bovendien zijn ook de effectjes terug van weggeweest, wat vooral de jongere gamers blij zal maken. Ook niet onbelangrijk is dat je met de standaard bijgeleverde SD-kaart – waarop de foto's opgeslagen worden – maar liefst 3000 3D-foto's kunt nemen!

Het voornaamste knopje is echter het veelzijdige vakje waarmee je het spel dat in je 3DS steekt kunt activeren. Op het bovenste scherm krijg je steeds een afbeelding te zien van het spel, en ook dit is interactief gemaakt. Geef maar eens een tikje tegen de onderkant van je 3DS wanneer de titel van het spel op het bovenste scherm te vinden is. De 3DS kan bewegingen en aanrakingen detecteren door een ingebouwde gyroscoop, maar voorlopig is het gebruik daarvan slechts beperkt tot enkele grappige snufjes.

Er zijn nog vier interessante applicaties te vinden op de 3DS, maar twee daarvan – zijnde Augmented Reality en Faceraiders – bespreken we binnenkort in afzonderlijke artikels. Wat StreetPass en SpotPass precies zijn, lees je hieronder.

Online en sociale capaciteiten

Nintendo heeft ambitie om met de 3DS de meest complete internet ervaring tot nu toe te brengen op een van hun apparaten. Terwijl de DS na verloop van tijd eindelijk een internet browser kreeg en de Wii alvast een kleine stap in de goede richting was, heeft de 3DS meer functionaliteiten aan boord dan de twee aangehaalde voorbeelden samen.

Allereerst is het mogelijk om je 3DS aan de hand van een draadloze internetverbinding of een Hotspot met het internet te verbinden. Dit laat het in theorie toe om spellen in multiplayer te spelen met mensen van over heel de wereld. Hoe het in de praktijk verloop hangt van spel tot spel af, dus de kwaliteit van dit alles bespreken we later nog wanneer we de lanceringstitels onder de loep nemen. Wel is het zo dat de gevreesde Friendcode terugkeert, maar deze keer heeft elk 3DS-syteem er slechts één unieke. Geen gerommel meer met tien verschillende codes dus. Op zich al een hele stap in de goede richting.

Het vooruitzicht van firmware updates stemt ons echter nog positiever. Nintendo zal de software van de 3Ds regelmatig via het internet kunnen updaten, om zo nieuwe functionaliteiten aan de handheld toe te voegen. Zo mag je in de loop van mei de veelbelovende eShop als download verwachten. In deze digitale winkel zul je tegen betaling spellen kunnen downloaden die op vroegere handhelds verschenen zijn. Denk aan toppers die op de GBA, GameBoy, TurboGrafx-16 en Game Gear verschenen zijn. In hoeverre dit alles een succes zal blijken gaat voor een groot stuk afhangen van de prijspunten, en van de gebruiksvriendelijkheid van de eShop. Verwacht wanneer deze dienst beschikbaar is een uitgebreide bespreking op Eurogamer België.

Wat wél al beschikbaar is, is de SpotPass-funtie. Dit is een applicatie die automatisch verbinding met Wi-Fi-toegangspunten maakt om online te gaan, zelfs als het systeem in de slaapstand staat. Dit werkt zowel met openbare hotspots als met je draadloze breedbandverbinding thuis. Eenmaal verbonden kan de 3DS op regelmatige basis nieuwe content en updates ontvangen. Later dit jaar kun je bijvoorbeeld sportfilmpjes van Eurosport in volledig 3D kijken, of genieten van de maffe avonturen van Shaun the Sheep in exclusieve 3D-filmpjes van Aardman Animations.

En dan is er ook nog StreetPass. Deze functie zorgt ervoor dat er leuke en verrassende dingen gebeuren als je een andere 3DS-bezitter tegenkomt. Via StreetPass maak je namelijk ongemerkt en automatisch verbinding met andere 3DS-systemen in je omgeving. Elke keer dat je je Nintendo 3DS opent kan een nieuw Mii-personage zijn toegevoegd aan het StreetPass Mii-park, waarna je de hulp van dit personage kunt gebruiken om verder te komen in minispellen. Veel spellen ondersteunen ook de mogelijkheid via StreetPass gegevens uit te wisselen, waarbij de Game Card niet eens in je systeem hoeft te zitten. Als het groene lampje links boven op je Nintendo 3DS-systeem brandt, weet je dat je met iemand verbinding hebt gemaakt en dat je iets nieuws hebt ontvangen!

Opnieuw zal vooral de toekomst gaan uitwijzen hoe goed deze functionaliteiten gebruikt gaan worden. Het spel dat op dit moment de connectiviteitsmogelijkheden van de 3DS het beste lijkt uit te buiten is Super Street Fighter IV 3D Edition. Verwacht binnenkort een uitgebreide review omtrent dit spel waarin we het verder zullen hebben over SpotPass én StreetPass.

Ons finale oordeel

De 3DS lijkt alles in huis te hebben om een waardige opvolger te worden voor de uitermate succesvolle DS-handhelds. Allereerst ziet het apparaat er hip uit, en voelt het als een solide brok technologie aan. De nieuwe slider thumbstick gaat ongetwijfeld voor een betere, meer precieze besturing zorgen, en het 3D-scherm maakt indruk door zijn omvang ten opzichte van het onderste touchscreen. Wij vragen ons dan ook af in hoeverre je je stylus nog vaak gaat moeten gebruiken tijdens het spelen van het spel, gezien het touchscreen geen 3D-capaciteiten heeft. Wij voorspellen dat we vooral door menu's zullen bladeren met ons pennetje.

De geïnstalleerde software lijkt – op enkele uitzonderingen na – ook erg degelijk te zijn, en dan vooral de mogelijkheid om 3D-foto's te nemen is niet te onderschatten. Uitschieters zijn echter Augmented Reality en Faceraiders, maar daarover lezen jullie binnenkort meer in afzonderlijke artikels.

Het punt waar Nintendo vooral een vooruitgang geboekt heeft is op het vlak van online capaciteiten. De 3DS kan op heel wat manieren gebruikt worden om tot sociale interactie over te gaan met andere 3DS-bezitters, en dat zowel off- als online. Het vooruitzicht dat er regelmatig firmware updates zullen opduiken die nieuwe functionaliteiten aan de handheld toevoegen is ook een welkome vernieuwing.

Een nadeel dat aan de nieuwe handheld verbonden kan worden is dat het apparaat energie verbruikt aan de lopende band. Wanneer je de 3D-slider op het maximum plaatst, en de helderheid van je schermen op honderd procent staat is de pret na enkele uurtjes al afgelopen. Je hebt de optie om 3D uit te schakelen om je batterij te bespraken, maar dan negeer je natuurlijk een van de unique selling point van de 3DS.

Hét punt waar de 3DS zal staan of vallen is echter de software. En hoewel de lancerings line-up van twaalf spellen misschien niet de meest spannende ooit is zitten er toch enkele zeer degelijke titels tussen die de moeite zijn om in huis te halen. Hoe goed de 3DS haar 3D-beelden weer kan geven zullen we dan ook niet hier, maar afzonderlijk per spel bespreken. De ene ontwikkelaar is namelijk al kundiger dan de andere, en dus zou het onrechtvaardig zijn om hierover in dit artikel al een finaal oordeel te vellen.

Wel kunnen we zeggen het aanschouwen van 3D-beelden over de gehele lijn een erg spannende aangelegenheid is. Het is wel zo dat er nog steeds een zogenaamde sweet spot is waarin je oog het best 3D zal kunnen waarnemen. Wanneer je de 3DS te schuin gaat houden krijg je bovendien te maken met ghosting, wat wil zeggen dat je in plaats van één, twee naast elkaar zwevende beelden zien. Bij ons duurde het ongeveer een half uurtje voordat ons oog doorhad wat er allemaal gaande was, maar eens je weet wat je mag verwachten verkort de aanpassingstijd bij elke speelsessie. Voor het eerst krijgen we de kans om games in 3D te spelen zonder een brilletje op onze neus, en alleen daarvoor krijgt Nintendo van ons een dikke pluim in het achterwerk gestopt.

Laten we dit lange artikel afsluiten door te zeggen dat de 3DS niet aanvoelt als alweer een DS-model, maar als een volledig verse stap in de goede richting. Vergelijk het met het moment waarop Nintendo besloot om de naam "Gameboy" te vervangen door " DS", of de overgang van de Gameboy Color naar de GBA. Of de 3DS net zo legendarisch gaat worden als de DS valt nog af te wachten, maar het ziet er alvast niet slecht uit. Slechter dan de Virtual Boy kan het alvast niet worden!