The Sly Collection Review

Wanneer je aan mensen vraagt welke twee platformgames ze speelden tijdens het tijdperk van de PSone, dan zullen de titels Crash Bandicoot (Naughty Dog) en Spyro the Dragon (Insomniac) hoogstwaarschijnlijk het meest naar boven komen. Diezelfde vraag stellen toen de PlayStation 2 het voor het zeggen had zal negen op de tien keren twee titels van net dezelfde ontwikkelaars naar voren brengen: Jak & Daxter, en Ratchet & Clank. Ook ik moet toegeven dat die antwoorden overeenstemmen met wat ik in gedachte heb, maar tijdens de PS2-periode waren het eigenlijk niet enkel Naughty Dog en Insomniac die onze honger naar het betere spring- en klauterwerk probeerden te stillen. Ook Sucker Punch, de jongens en meisjes die we nu vooral kennen van het PS3-exclusieve spel InFamous, deed een gooi naar de platformkroon met hun eigen Sly Cooper trilogie. Nooit wist de serie de populariteit van die andere twee reeksen te benaderen, maar het selecte groepje gamers die Sly, Bentley en Murray toen wel ontdekt hebben weten ongetwijfeld dat dit trio aan personages de hoofdrol vertolkt hebben in drie van de leukste platformers die ooit verschenen zijn binnen de vorige generatie!

Een straffe uitspraak, ik weet het, en zeker eentje waardoor ik je interesse in Sly Cooper heb kunnen aanwakkeren. Moet je nu als de bliksem naar de tweedehandswinkel lopen om allerdrie de spellen te gaan kopen? Wel, enkel als je geen PlayStation 3 in huis hebt, want Sucker Punch heeft besloten om Sly Cooper and the Thievius Raccoonus, Sly 2: Band of Thieves en Sly 3: Honor Among Thieves op één Blu-ray disc te proppen in de vorm van The Sly Collection. En lieve hemel wat heeft dat schijfje me de laatste weken plezier weten te bezorgen!

Laten we beginnen met een korte schets van het verhaal die je in één klap laat weten waarover deze games gaan. We ontmoeten Sly, een gluiperige wasbeer die afstamt van een lange lijn aan meesterdieven. Zijn vader was een dief, zijn grootvader was een dief, diens grootvader was een dief, en zo gaat het letterlijk verder tot in de oudheid. Al deze personen hebben hun kennis van het vak in één dik boek gegoten, genaamd The Thievius Raccoonus, en Sly is als meest recente lid van de familie de nieuwe eigenaar ervan. Samen met zijn goede vrienden Bentley, een nerderige schildpad die alles over technologie af weet, en Murray, een niet al te slim nijlpaard die problemen meestal oplost met zijn vuisten, plegen ze jarenlang heel wat diefstallen. Echte schurken zijn het echter niet gezien ze doorheen de gehele reeks meer een Robin Hood achtige status hebben. Ze stelen enkel van de rijken der aarde, dat is hun motto. Op een mooie dag blijkt The Thievius Raccoonus echter gestolen te zijn door de kwaadaardige Fiendish Five, een groep slechterikken die onder leiding staan van Clockwerk, de eeuwenlange aardsvijand van The Cooper Clan. Het is op dat moment dat het eerste spel binnen de trilogie van start gaat, en jij in de huid van Sly kruipt om het legendarische boek terug in handen te krijgen.

Een Sly Cooper game is een platformer waarin stealth een grote rol speelt. Sly heeft als dief de mogelijkheid om de meest acrobatische sprongen te maken, wat hem helpt om ongezien door levels heen te sluipen. Hij kan op koorden balanceren, zich tegen een muur aandrukken om op nauwe richels te lopen en zich achter objecten verstoppen. Dat is ook nodig, want eens de medewerkers van The Fiendish Five je zien roepen ze er meteen hun collega's bij om je een kopje kleiner te maken. Gelukkig is Sly standaard uitgerust met een veelzijdige staf waarmee hij zich kan verdedigen. Vechten is redelijk simpel en bestaat vooral uit gewoon klappen uitdelen totdat je tegenstander het begeeft, en al snel ga je merken dat de directe confrontatie niet noodzakelijk de beste is. Je gebruikt je staf beter om je sluiptechnieken mee te ondersteunen. Doordat het wapen aan het uiteinde voorzien is van een kromming kan Sly het gebruiken om onder koorden te hangen en aan haken te slingeren, allemaal om zich ongezien door zijn omgeving te loodsen.

Wanneer, en met behulp van welke objecten in de omgeving je deze acties kunt laten plaatsvinden geeft het spel je aan door ze te markeren. Zie je fonkelende lichtjes boven een touw? Dan wil dat zeggen dat je Sly erover kunt laten lopen door op de cirkeltoets te drukken. Dat klinkt als een erg laagdrempelig concept dat weinig inzicht van je vergt, maar zeker in de latere levels worden je sluipkunsten aardig op de proef gesteld doordat je van koorden, naar haken, naar bewegende balken, naar ziplines moet springen, zonder terwijl gezien te worden door de vijand. Laat je Sly te hard lopen, dan zullen tegenstanders die dichtbij staan je ontgewtijfeld horen. Bekijk het als een Splinter Cell game spelen, maar dan overgoten met een platformsausje.

Het eerste spel kent een duidelijke opbouw. Je komt telkens binnen in een omgeving waarin je meerdere missies moet uitvoeren. Een succesvolle missie geeft je meestal een object mee dat gebruikt kan worden om de weg naar de eindbaas te ontgrendelen. Zoals reeds aangegeven zul je tijdens de missies vooral aan platforming doen, om af en toe ook een minigame tegen te komen. Deze zijn opvallend leuk en passen steeds perfect binnen het thema van het level. Zo moet Bentley om deuren te openen een hacking minigame spelen, terwijl Sly om een muzikale eindbaas te verslaan een quick time event moet doorstaan waarbij je door op het juiste moment op de juiste knoppen te drukken dansbewegingen uit je vacht schudt. Parappa the Rapper was duidelijk de inspiratie hiervoor, en zo zijn er nog wel verwijzingen naar andere spellen te vinden in andere minigames.

De moeilijkheidsgraad van het eerste Sly Cooper spel is eveneens opvallend hoog. Zo zul je als een vijand je raakt meteen sterven, of je moet genoeg muntjes verzameld hebben – deze krijg je door allerhande objecten te vernietigen – om een hoefijzer te krijgen dat je een extra leven geeft. Op sommige momenten merk je echter wel dat deeltje één ondertussen een redelijke leeftijd heeft – acht jaar geleden kwam het spel uit – met een soms wat tegenwerkende camera en rommelige geluidseffecten. Toch is Sly Cooper and the Thievius Raccoonus een absolute aanrader om mee te beginnen, om daarna meteen over te gaan naar het zelfs nog betere tweede deel.

Sly 2: Band of Thieves gaf ontwikkelaar Sucker Punch de kans om hun eerste spel te verbeteren, en dat deden ze dan ook vol overgave! Zo is er qua optionele vrij te spelen vaardigheden voor Sly veel meer mogelijk in het tweede deel, dan in het origineel. Terwijl je in het eerste deel enkel nieuwe moves kreeg door alle verborgen flessen te vinden, kun je in Sly 2 ook nog eens nieuwe moves kopen met de muntjes die je te pakken krijgt. Nog steeds springen ze uit objecten en vijanden die je stukslaat, maar je kunt ze nu ook stelen uit de zakken van tegenstanders door hen ongezien te besluipen. Doordat de opbouw van deeltje twee niet langer bestaat uit een hub-wereld, maar uit een open omgeving vol met missies die je in willekeurige volgorde kunt afwerken krijg je ook meer het gevoel dat je een echte dievenklus afwerkt. Bovendien zijn er per wereld een aantal schatten verborgen die je kunt stelen, om extra centen te verdienen tussen missies door. Ook is er meer afwisseling te vinden tussen de dingen die je moet doen, en dat komt grotendeels doordat Sucker Punch er in Sly 2 voor gekozen heeft om Sly zijn vrienden Bentley en Murray ook speelbaar te maken.

Elk speelbaar personage heeft specifieke missies waaraan ze kunnen deelnemen. Sly zal nog steeds het sluip-en klauterwerk voor zijn rekening nemen, maar de slimme Bentley gebruik je dan weer om op allerlei klussen te klaren waarbij technologie komt kijken. Murray is de aangewezen persoon wanneer het zware werk gedaan moet worden, zoals het afranselen van een heleboel vijanden zodat de zwakkere Bentley achteraf zonder problemen zijn ding kan doen. Je krijgt tijdens Sly 2 veel meer het gevoel dat The Cooper Gang een team is, eenderzijds doordat Bentley en Murray nu speelbaar zijn, anderzijds doordat de dialogen die ze onderling voeren snediger geschreven zijn. Bentley krijgt van Sly regelmatig een steek onder het water omdat hij eigenlijk een grote nerd is, terwijl Bentley zijn ingewikkelde plannen verplicht op een kinderlijke manier aan de domme Murray moet uitleggen.

Elk personage heeft verder ook unieke vaardigheden. Zo kan onze schildpad verdovende pijltjes afvuren die vijanden tijdelijk onschadelijk maken, terwijl Murray allerhande objecten – en zelfs vijanden - in het rond kan gooien. Deze verschillende abilities komen daarenboven van pas in specifiek daarvoor ontworpen missies, wat nogmaals zorgt voor een groter aanbod aan dingen om te doen. Eigenlijk is Sly 2: Band of Thieves gewoon veel meer van het goede dat we al in het origineel op ons bord kregen. Ook leuk is dat de camera én de geluidseffecten een stuk beter neergezet zijn dan in deel één.

Diens opvolger, Sly 3: Honor Among Thieves, is duidelijk een verderzetting van de basis die Sucker Punch met deeltje twee al legde. De grootste vernieuwing van twee naar drie is dat er nóg eens een hoop extra speelbare personages bijkomen, maar dat komt de gameplay spijtig genoeg niet helemaal ten goede. De vaardigheden van de nieuwe personages zijn nooit zo interessant als die van Sly, Bentley en Murray en worden daarenboven slechts op erg specifieke momenten ingezet. Deze toevoeging voelt daardoor wat te geforceerd aan, al moet het voor Sucker Punch ook erg moelijk geweest zijn om het nagenoeg perfecte tweede deel te verbeteren.

Daarenboven ligt de nadruk binnen Sly 3 wat meer op het uitvoeren van minigames tijdens missies. Er zijn enkele heel knappe uitschieters zoals het zoeken naar verborgen codes in schilderijen om kluizen te kraken, maar sommige toevoegingen voelen dan weer onnodig aan. Zo kan Sly deze keer met sleutelpersonages in gesprek gaan, om a la Mass Effect – toen bestond dat spel wel nog niet, maar goed – verschillende responsen te geven op vragen. De uitkomst van de gesprekken heeft echter weinig invloed op de uitkomst van de situatie, en ze voelen gewoon niet op hun plaats binnen een Sly Cooper game. Vreemd genoeg ontbreken de verborgen flessen ook in dit deel, terwijl het opsporen van deze objecten net voor dat tikkeltje replay value zorgde binnen de voorgaande twee delen. Voor de rest keren alle elementen uit Sly 2 weer helemaal terug wat ervoor zorgt dat Honor Among Thieves nog steeds een meer dan degelijke game is, maar gewoon niet zo memorabel als zijn voorgangers.

Wat vooral opvalt is dat alledrie de spellen binnen The Sly Collection er nog steeds erg goed uitzien anno 2010. De graphics worden weergegeven in HD, en doordat de trilogie steeds een cell-shaded stijl hanteerde kun je zelfs spreken van een tijdloos visueel geheel. Het stemmenwerk van de personages is top, terwijl ook de muziek steeds passend is bij hetgeen je doet. Qua levensduur steekt deze compilatie uiteraard hoog uit boven wat we tegenwoordig te zien krijgen omdat je met drie volwaardige spellen te maken hebt. Vijftien tot twintig uur puur plezier halen uit The Sly Collection is zeker geen uitzondering, wat voor platformliefhebbers uiteraard een natte droom is! Mensen met een Move-controller in huis krijgen daarenboven enkele gloednieuwe minigames op hun bord, maar meer dan een eenmalige afleiding zijn ze niet. Heb je een 3D-televisie, dan is het ook nog eens mogelijk om alledrie de spellen in 3D te spelen. Spijtig genoeg heeft Eurogamer België nog steeds het budget niet gevonden om zo'n speeltje in huis te halen, dus een bespreking daaromtrent laten we achterwege.