Enslaved: Odyssey to the West Review

Iedereen kent ongetwijfeld King Kong wel, en zelfs al mocht je de gelijknamige film nog nooit gezien hebben, dan ken je zeker die ene sc่ne wel waarin de gigantische gorilla aan het Empire State Building hangt met in zijn immense vuist een knappe dame terwijl hij vliegtuigjes van zich afslaat. Een sterke aap, een mooie vrouw en mechanische tegenstanders...potverdorie, dat zijn ook de drie voornaamste elementen binnen het verhaal van Enslaved: Odyssey to the West! Toch baseerde ontwikkelaar Ninja Theory zich tijdens het uitwerken van het plot niet op de in 1933 uitgebrachte prent van Cooper en Schoedsack, maar op een nog veel ouder verhaal dat zijn oorsprong kent in China.

Het bronmateriaal van Enslaved is het literaire werk 'Journey to the West', een meer dan vierhonderd jaar oude saga waarin pelgrims richting India trekken om eens aangekomen verlost te zijn van al het lijden. Ninja Theory heeft dit eeuwenoude vertelsel echter aangepast om de huidige doelgroep wat meer aan te spreken. Vervang de pelgrims door de twee hoofdpersonages Monkey en Trip (King Kong en actrice Fay Wray), terwijl je een mentale nota moet maken dat India deze keer Amerika (of beter gezegd: het Westen) geworden is. Ben je mee? Goed, dan weet je meteen ook zowat de hele bulk van het verhaal dat je in Enslaved voor de kiezen krijgt.

In tegenstelling tot wat Ninja Theory ons in de aanloop naar de release van hun game deed geloven omvat het plot van Odyssey to the West namelijk niet zo heel veel. Alles gaat van start op het moment waarop Monkey, het personage dat je doorheen heel het spel zal besturen, en Trip, het mooie meisje dat goed overweg kan met techniek, ontsnappen uit een vliegend slavenschip dat hen gevangen genomen heeft en naar een nog onbekende plek zal brengen. Al vanaf het eerste moment merk je dat deze twee personen niet bepaald met elkaar overweg gaan komen. Trip weigert namelijk om Monkey te helpen ontsnappen, wat natuurlijk niet in goede aarde valt bij onze spierbundel. Uiteindelijk weten ze toch samen aan de hand van een escape pod het slavenschip achter zich te laten, maar Monkey is door het toedoen van een zware landing bewusteloos geslagen.

Trip ziet haar kans en plaatst een mechanische kroon op het hoofd van Monkey waardoor ze hem kan controleren. We geven het grut groot gelijk gezien Monkey na het ontwaken meteen aangeeft dat hij Trip haar nek gaat breken omdat ze hem tijdens de ontspanning niet wou helpen. De hoofdband belet hem echter om zijn vrouwelijke metgezel pijn te doen. Sterft Trip, en geeft de kroon een dodelijke elektrische schok en legt ook Monkey het loodje. Een recept voor een prachtig verhaal vol met haat, liefde en andere diepzinnige thema's zou je dan denken. Niets is echter minder waar.

De relatie tussen Monkey en Trip krijgt nagenoeg nooit de uitdieping die je zou verwachten na het lezen van de bovenstaande twee alinea's. Toegegeven, gedurende de acht uur die je met Enslaved gaat doorbrengen merkt je zeker een evolutie in hun karakters op, maar er blijven heel wat interessante thema's (zoals vrije wil) grotendeels onaangeraakt. Vreemd genoeg krijg je ook pas helemaal op het einde van het spel inzicht in het Matrix-achtige achtergrondverhaal van Enslaved. De laatste sc่ne is werkelijk een openbaring die ons meteen deed denken aan het wow-effect dat opdook toen Assassin's Creed II ten einde kwam, maar Ubisoft wist de aanloop naar de onthulling wat meer omkadering te geven met de avonturen van Ezio.

Neen, de allergrootste troef die Enslaved in huis heeft is sfeer. Monkey en Trip hun reis neemt je mee doorheen een post-apocalyptische versie van Amerika, maar in tegenstelling tot wat je je daarbij voorstelt na het zien van bijvoorbeeld Fallout 3 zijn de omgevingen helemaal niet grijs, dor en vlak. De ontwikkelaar koos zelfs voor het compleet tegenovergestelde. De ondergang van het machtige continent zorgde ervoor dat wolkenkrabbers overgenomen werden door weelderige natuur. Op de vroeger ongetwijfeld drukke straten van New York groeien er nu kleurrijke bloemen en struiken, terwijl je hier en daar nog overblijfselen kunt zien van een kapitalistische samenleving in de vorm van de typische reclameborden. Enslaved deed ons op sommige momenten dan ook wat denken aan de atmosfeer die rondhangt in Rapture, de onderwaterstad uit BioShock. Een straffe vergelijking, we weten het, maar met Enslaved maakt Ninja Theory duidelijk dat ze tijdens hun kort bestaan uitgegroeid zijn tot een van de beste sfeerscheppers binnen de industrie.

Ook de voice acting en de waarheidsgetrouwe gedragingen van de personages dragen bij aan het gevoel van immersie dat je over je voelt komen tijdens het spelen. Net zoals in Heavenly Sword – het eerste spel van Ninja Theory dat we voor de gelegenheid nog eens van onder het stof gehaald hebben – neemt Andy Serkis de rol van Monkey voor zijn rekening. Kroop diezelfde acteur ook niet in de wollige huid van de door Peter Jackson gemaakte remake van King Kong? Ach, dat zal wel toeval zijn zeker! Belangrijker is dat Serkis er in zijn eentje voor zorgt dat je als speler sympathie krijgt voor Monkey, en dat terwijl hij zeker in het begin van Enslaved niet bepaald sympathiek overkomt. De voice acting, de gezichtsuitdrukkingen en de houding van Monkey kloppen helemaal tijdens de (volledig ingame opgenomen) tussenfilmpjes, en ook de actrice die Trip voor haar rekening nam levert een puike prestatie.

Het is dan ook een doodzonde dat het duo er soms wat stuntelig bijloopt wanneer je Enslaved daadwerkelijk aan het spelen bent. Vooral de overgang tussen animaties, bijvoorbeeld van lopen naar wandelen, is vaak te abrupt wat je dan weer lichtjes uit de illusie trekt dat je met personages van vlees en bloed te maken hebt. En deze zin geeft ons zowaar een perfect bruggetje om het eens te hebben over de gameplay van Odyssey to the West!

Het grootste deel van de tijd zul je in Enslaved bezig zijn met vechten, of met klimmen. Af en toe komt er eventjes een kleine omgevingspuzzel bij te pas, maar veel verder dan schakelaars in allerlei vormen en maten overhalen gaat het nooit. Laten we beginnen met het vechtsysteem. Monkey is uitgerust met een staf waarmee hij rake klappen uit kan delen. Zoals je dat in zowat elke action/adventure ziet is er een zware, maar daardoor tragere aanval, met als tegengewicht een snelle, maar minder krachtige aanval. Vechten doe je steeds tegen robots, en deze komen in een aantal verschillende vormen op je af.

Er zijn mechs die uitgerust zijn met een schild, terwijl er ook varianten zijn die je best aan de hand van een knap in beeld gebrachte takedown van kant moet brengen. Verschillende vijanden vereisen andere aanvallen, maar verwacht zeker geen diepgang zoals je dat in God of War (of zelfs Heavenly Sword) zag. Je zult vooral springen tussen de zware en de snelle aanval om tussendoor ook enkele combo's uit je mouw te schudden, maar veel verder dan dat gaat het nooit.

Afwisseling komt er doordat Monkey zijn staf ook kan gebruiken als schietwapen. Verzamel je de benodigde ammunitie, dan kun je vijanden oftewel bestoken met ontploffende kogels, of met een elektrische schok waardoor ze tijdelijk tot stilstand komen. Wij hebben deze functie redelijk vaak gebruikt om ons een weg te banen doorheen Amerika en vonden de afwisseling tussen hand-to-hand en ranged attacks best leuk aanvoelen. Minder positief zijn we over het upgrade systeem.

In elke omgeving zijn er rode bolletjes te vinden waarmee je je levenskracht, defensieve kracht en staf kunt opwaarderen. De eerste twee elementen aanvullen zorgt vooral voor een langere levensbalk en een sterkere verdediging tegen vijanden, terwijl het upgraden van je staf opgesplitst is in een talent tree rond schieten en close combat. Het spenderen van de bolletjes in deze twee laatste takken zal Monkey sterker maken, maar echt nieuwe aanvalsbewegingen speel je op twee uitzonderingen nooit vrij. Dit wil dus zeggen dat je doorheen heel Enslaved grotendeels met dezelfde aanvallen en wapens blijft werken. Gezien de gevechten zo'n belangrijke rol spelen in Odyssey to the West hadden we hier graag wat meer diepgang gezien.

Het klimwerk lijkt dan weer zo weggeplukt te zijn uit de Uncharted reeks. Als een echte Nathan Drake haalt Monkey de meest absurde acrobatische toeren uit om van punt A naar punt B te slingeren. Heel uitdagend is klauteren echter niet doordat de plekjes waaraan Monkey zich vast kan grijpen altijd opgelicht zijn en je haast niet fout kunt springen. Er is ้้n weg om te volgen – met af en toe een kleine vertakking – en daar blijft het bij. Die filosofie hanteerde Ninja Theory trouwens in heel Enslaved, wat onvermijdelijk zorgde voor enkele vreemde onzichtbare muren en onlogisch onbereikbare plekken. Het handje van de speler vasthouden en niet meer loslaten keuren we enkel goed als er een pakkend verhaal door naar de voorgrond komt, maar dat is in het geval van Enslaved – zoals eerder al aangehaald – slechts deels het geval.

Wel leuk is dat er soms een lichte afwisseling in de dynamiek vechten-klimmen komt in de vorm van gevechten tegen eindbazen. Om deze steeds imposanter wordende tegenstanders te kunnen verslaan moet je nieuwe spelmechanieken gaan gebruiken om tot de overwinning te komen. De boss battles wisten ons keer op keer te vermaken en kwamen steeds op het juiste moment naar voren. De theatrale manier waarop Monkey op het einde steeds de finale slag toebrengt kon meermaals voor een "wow, dat was vet!" moment zorgen. Alweer immersie ten top dus!

Af en toe krijgt Monkey ook wat meer "vrijheid" - merk de aanhalingstekens op – doordat hij op zijn Cloud, een soort van energieskateboard, een schijnbaar open omgeving mag verkennen. Op zulke momenten voelt Enslaved wat minder rechtlijnig aan, al is de besturing van de Cloud wat te losjes waardoor de bijhorende platform-gedeeltes vaak niet van de eerste keer lukken. Hetzelfde probleem duikt op wanneer je op je Cloud in ware Crash Bandicoot 2 stijl weg moet vluchten van een aanstromende vijand. Monkey beweegt op zulke momenten naar de camera toe, wat ervoor zorgt dat je obstakels zo nu en dan te laat opmerkt en vast komt te zitten. Aan de andere kant pompt de adrenaline tijdens deze segmenten als een malle door je lijf, wat bij ons zorgde voor een haat-liefde relatie.

Voordat we overgaan naar de technische kant van Enslaved nog even aanhalen dat Trip er niet enkel voor spek en bonen bijloopt. Je krijgt nooit de controle over het meisje, maar je moet haar wel aan de hand van een simpel menuscherm zo nu en dan kleine opdrachtjes geven. Zo kan ze wanneer Monkey dat vraagt vijanden tijdelijk afleiden, terwijl ze tijdens het oplossen van puzzels specifieke taakjes voor haar rekening kan nemen. In ware ICO-stijl moet je met Trip op je rug het meisje doorheen de omgeving escorteren en haar naar voor haar onbereikbare plekjes smijten, wat toch weer voor een extra – hetzij dun – laagje afwisseling zorgt. Bovendien zal Trip met behulp van een speciaal daarvoor uitgeruste libelle elke nieuwe omgeving scannen en belangrijke aandachtspunten voor Monkey markeren, maar dit doet ze helemaal zelf zonder dat jij enige inbreng moet leveren. Soms hadden we het gevoel dat we het op voorhand verkennen van de omgeving liever zelf hadden willen doen (of in co-op - gasp), maar Ninja Theory koos ervoor om van Enslaved een singleplayer/ single character titel te maken.

Maar goed, we gingen het in deze alinea dus hebben over het technische plaatje. We haalden reeds aan dat Enslaved er qua ontwerp ronduit prachtig uitziet, en we durven zelf zeggen dat Ninja Theory een van de mooiste titels van dit jaar weet af te leveren. Aan de andere kant zitten er nog aardig wat foutjes in het spel die niet onopgemerkt de revue passeren. Zo zijn geluidseffecten op sommige momenten afwezig en laden textures nu en dan wat traag in. De camera weet 95 procent van de keren de juiste dingen in beeld te brengen, om de rest van de tijd verloren te raken achter bijvoorbeeld reeds verslagen vijanden. De schoonheid van de omgevingen vol met prachtige details zouden je deze kleine struikelpunten bijna doen vergeten, wat nogmaals aangeeft dat Ninja Theory voor het grootste deel echt wel kundig te werk gegaan is bij het ontwikkelen van Enslaved: Odyssey to the West.

Eens je na zo'n acht uurtjes klaar bent met het verhaal valt er niet veel meer te beleven in Enslaved. Je kunt achteraf elk level nog eens afzonderlijk uitkammen om alle rode bolletjes of glyphs – vreemde visioenen van de toekomst – op te sporen, maar veel herspeelbaarheid hangt er niet vast aan dit spel. Ninja Theory heeft wel nog plannen om binnenkort downloadable content toe te voegen aan Odyssey to the West, maar enige vorm van multiplayer of co-op is volledig afwezig. Je moet Enslaved dan ook vooral bekijken als een actie- en sfeervolle ervaring die aan een snel tempo voorbij komt.